Een passie moet je volgen - inspirerend tot op de laatste bladzijde

Twintig jaar geleden ontmoette ik Dixie Dansercoer en Julie Brown bij de voorstelling van dit boek.

Pas nu las ik Een passie moet je volgen écht – en het voelde alsof ik alsnog met Dixie mee op expeditie mocht.

In korte, afwisselende fragmenten krijg je zowel het perspectief van Dixie als dat van Julie. Twee stemmen, even avontuurlijk, even openhartig. Dat maakt dit boek niet alleen krachtig, maar ook ontroerend.

Dit is een boek voor wie zijn of haar eigen pad wil volgen, ook als dat niet conventioneel is.
Voor wie durft te dromen, vrijheid zoekt, en gelooft in leven met volle teugen.
Voor wie wil leren omgaan met tegenslag – niet met bitterheid, maar met openheid, moed en vertrouwen.

Dixie schrijft zonder omwegen over twijfels, falen, keuzes maken en opnieuw beginnen. Julie doet dat even helder – samen nemen ze je mee in een levensvisie die uitnodigt om zélf te durven.

Zijn dood tijdens een latere expeditie werpt geen schaduw over dit boek, maar maakt het des te betekenisvoller. Het is geschreven door iemand die het leven recht in de ogen keek – en ervoor koos.

Een ideaal boek om op het nachtkastje te leggen: geen lange hoofdstukken, maar stukjes vol wijsheid, energie en zin in morgen.