Een lofzang doorheen generaties van moeders, tijdloos
Ik had het moeten weten… Lara Taveirne deed het opnieuw, net zoals bij Wolf. Ze greep mij bij lurven en schudde mij emotioneel wederom dwars door elkaar.
Ken je de definitie van een roman?
‘Een samenhangend prozaverhaal van boeklengte over de handelingen en persoonlijkheidsontwikkeling van een of meer personages, meestal in relatie tot hun milieu.’
Lara Taveirne (ik heb steeds zo’n ongemakkelijk gevoel bij het schrijven van alleen een familienaam) vertaalt die definitie in een prozaverhaal van zes delen waarin zij de handelingen en haar persoonlijkheidsontwikkeling als moeder in de relaties met haar omgeving en de verwachtingen van die omgeving. Zij graaft daarvoor diep in haarzelf met een ongeziene kwetsbaarheid die mij, ja zelf op mijn leeftijd, met een krop in mijn keel achterliet. Ik kon er niet onmiddellijk over schrijven. Alles moest bezinken en woorden schieten hier echt tekort om te omschrijven wat dit boek teweeg bracht in mijn hoofd.
Wat een prachtige ode aan het moederschap. Niet alleen die ode maar ook het keiharde blootleggen van die eeuwigdurende tweestrijd van een moeder. Ze schrijft dit terug zo warm en prachtig neer. Ik ga inhoudelijk niet ingaan op die messcherpe introspectieve verhalen. Ik kan haar alleen bedanken voor de trefzekere woorden die menig moeder recht in het hart zullen raken.
Dit is een lofzang doorheen generaties van moeders, tijdloos. Dit is een boek dat je elke moeder wil schenken.