Niet de meest vrolijke literatuur maar de ontmoeting met een ongekende eerlijkheid

In Prins Albert. Prelude van een communist serveert Alexander Deprez een harde en rauwe bildungsroman, geworteld aan de zelfkant van Vlaanderen. Geen literaire franje, geen goedkope sentimentaliteit, maar een compromisloze neerslag van een jeugd onder de knoet van een alcoholverslaafde, agressieve maar ook charismatische vader. De Prins Albert uit de titel staat voor een aantal andere begrippen maar hier is het wel een bikerscafé in Lauwe — het decor van een leven vol drank, geweld, schulden en verloren dromen. De plaats waar de alcoholduvel zich nestelde in ‘Vader’. Het geeft een erg bijzonder leesgevoel als personages met Vader, Moeder, Vaders dochter benoemd worden, waarschijnlijk de wijze om met een zekere afstandelijkheid de gevoeligheid van zelfreflectie te omzeilen. Deprez schrijft zijn verleden van zich af met de precisie van een fotograaf en het ritme van een rockplaat. Liedteksten van Iggy Pop, Pink Floyd tot Arno en Vaya Con Dios doorspekken het boek als een soundtrack bij scènes die vaak lezen als prozagedichten of ruwe filmscripts. Hij kijkt met een bijna klinische afstand naar zijn eigen geschiedenis, maar zonder kille objectiviteit. Wat overheerst, is een onderhuids voelbare liefde voor zijn vader — een man die evengoed slachtoffer is van een keten van trauma’s en sociale teloorgang. Die gelaagdheid maakt dit debuut zo indringend: Prins Albert is noch afrekening, noch verheerlijking, maar een zoektocht naar betekenis in een leven getekend door structureel onrecht.

Wie zich veilig waant in de middenklasse zal bij momenten ongemakkelijk worden van Deprez’ wereld: vol klaplopers, verslaafden, motards en vaderfiguren die slaan voor ze spreken. Maar in die chaos groeit ook de wil tot verandering. In krachtige, vaak korte zinnen tast Deprez af hoe je breekt met je verleden — de erfenis van alcohol, geweld, gefrituurde spijzen, zwijgen & doordoen — zonder je wortels te verloochenen. Hoe geraak je uit die vicieuze cirkel zonder dat verleden te lossen? Het antwoord is te vinden in de slotbrieven aan zijn vader en zijn toekomstige kind waar iets doorsijpelt dat zo sterk is: hoop, zonder illusie.Prins Albert is een stilistische en thematische mokerslag in het gelaat van ieder die denkt beter te zijn dan anderen. Niet de meest vrolijke literatuur maar de ontmoeting met een ongekende eerlijkheid. Mooi.Van eerlijkheid gesproken… De uitgave in pocketformaat voelt na het lezen als een te strak jasje waarmee je je bijna volwassen zoon naar zijn eerst schoolbal stuurt, ’t spant op de schouders, de mouwen zijn te kort en de knoppen springen er bijna af. Een uitgave in hardcover, gebonden en met eens stofomslag zou het alle eer aandoen.