Interview met Hilde Van Malderen - ‘Speelgoed’
Redacteur Christel Van Renterghem interviewde Hilde Van Malderen: schrijfdocente, sportjournaliste én auteur van 'Speelgoed. Alarm: een vrouw in het Belgische topvoetbal' en 'Kathaai'. Christel schrijft: 'Toen ik vernam dat mijn docente scenarioschrijven een aantal jaren geleden de eerste en enige voltijdse voetbaljournaliste in Vlaanderen was, werd ik nieuwsgierig. Ik ging op zoek op het internet en kwam tot de ontdekking dat ze een boek over het topvoetbal geschreven had. Voetbal is voor mij geen prioriteit. Ik kijk nooit naar het voetbal, uitgenomen bij een WK of EK. Ik weet welke ploegen er in de Belgische competitie goed bezig zijn, en welke minder. Maar dat is alles. Toch was ik nieuwsgierig.'
Er zijn nu vrouwelijke voetbalanalisten, het vrouwenvoetbal komt al meer op tv en vrouwelijke voetballers vallen in de prijzen. Hoe ben je voetbaljournalist geworden?
Dat is een beetje toevallig. Ik wou eigenlijk buitenlandjournalist worden. Ik heb geschiedenis en internationale politiek gestudeerd, want ik wilde vooral aanwezig zijn bij de inauguratie van de Amerikaanse president, die altijd op 20 januari is, mijn verjaardag. Dat was altijd al een droom van mij. Maar ik heb ook een interne opleiding journalistiek genoten bij DPG media ( De Persgroep). Dat is een grote mediagroep met bekende merken in België en Nederland, actief in kranten, tijdschriften, televisie, radio en online media. Daarna deed ik stage bij De Morgen op de afdeling buitenland. Na de stage vroegen ze of ik op zondag op de sportredactie wilde helpen. De redactie was klein, en er was al eens iemand ziek die ik dan moest vervangen, of er ging iemand weg en zo begon ik op de sportredactie. Het Laatste Nieuws kwam erbij en ik had toen de keuze : wielrennen of voetbal. Toen woonde ik in Gent en ze hadden nog niemand om AA Gent te volgen. Op drie jaar tijd werd ik de vaste voetbaljournalist.
Was voetbal vroeger jouw favoriete sport?
Ik was wel geïnteresseerd in alle sporten, maar atletiek was mijn favoriete sport. Ik heb zelf atletiek gedaan en wat getennist. Ik ging met mijn vader naar het basketbal kijken. Maar mijn vader heeft mij nooit meegenomen naar het voetbal, mijn broer wel. Bij ons thuis was dit blijkbaar iets voor de mannen. Ik moest dus AA Gent volgen, die steeds maar beter en beter werd, waardoor ik als vrouw meer in de spotlight kwam. Sommige voetballers namen mij serieus, anderen niet. Ik herinner mij een speler van Kortrijk die veel scoorde, maar hij gaf nooit interviews. Ik kreeg de opdracht om hem te interviewen en hij stemde toe, omdat ik een vrouw was. Het was niet altijd even leuk, want er werd veel geroddeld niet alleen over mijn kleren en gewicht, maar over alles wat voor mij niet relevant was. In feite hadden we als journalist een gemeenschappelijke interesse : schrijven over het voetbal.
Wat was de reden dat je er een boek over wilde schrijven?
De uitgeverij heeft mezelf gecontacteerd. Ik heb wel een paar maanden moeten nadenken over hun vraag om een boek over voetbal te schrijven. Maar ik schreef heel graag. Eigenlijk heb ik een heel grote liefde voor schrijven. Ik zou de job als journalist ook aanvaard hebben op gelijk welke redactie. Ze kwamen natuurlijk naar mij omdat ik als vrouw opviel in de voetbalwereld. Mijn ego werd natuurlijk ook een beetje gestreeld. Ik was toen al een tiental jaar bezig en ik had het een beetje gehad. Het maakte voor mij eigenlijk niet veel meer uit, want ik had voor mezelf al beslist dat ik ging stoppen. Anders zou ik het boek niet geschreven hebben.
Ik veronderstel dat het boek niet echt met open armen ontvangen werd in de
voetbalwereld. Door jouw job zag je alles wat er in de coulissen gebeurde, en soms was dit niet altijd even proper.
Dat was inderdaad erg dubbel. Er was natuurlijk een mediastorm. Er was een heel gedoe door de sms’en die ik achteraan in het boek gebruikt had. Dat heeft mij ontgoocheld, want de rest van de boodschap die ik met het boek wilde meegeven ging wat verloren, namelijk het is niet allemaal goud wat blinkt. Voetballers verdienen veel, maar niet alle voetballers. Ondanks een mooi huis, een mooie vrouw, en veel luxe zijn ze soms heel eenzaam. Dat is mij vooral opgevallen. Het rare was dat de mensen uit de voetbalwereld geen problemen over het boek maakten, maar het waren sommige journalisten die het niet leuk vonden. Dat vond ik opmerkelijk. Ik werkte voor Het Laatste Nieuws en voor televisie, waar ik de Gouden Schoen mocht presenteren. Ik denk dat er een soort jaloezie was, omdat de aandacht naar een vrouw ging. Ze voelden zich waarschijnlijk beter, maar de opdrachten gingen naar mij. Het was ook een beetje de vrees van mijn chef, dat ik nergens nog ging binnen mogen. Maar dat was zeker niet het geval. Ik had nooit meer werk dan na het schrijven van het boek. Ik ben wel in 2016 gestopt als journalist.
Ondertussen heb je in 2017 een roman ‘Kathaai’ geschreven. Het onderwerp van het boek ligt ver van de voetbalwereld. Was je het voetbalwereldje beu?
Ja, maar mijn droom als kind was altijd al om schrijfster te worden. Mijn mama vond dat ik daar mijn brood niet mee kon verdienen en ik gaf haar wel gelijk. Journalist was mijn tweede optie. Maar die droom bleef in mijn achterhoofd zitten. Ik was ondertussen aan het werk bij Beweging.net, een nine-to-five job als redacteur. Om mijn roman te schrijven heb ik onbetaald verlof genomen. Het leuke aan een roman schrijven was dat ik me niet aan de realiteit moest houden. Ik werkte ernaast ook als freelancer voor de televisie. Bij een interview in De Tijd was de laatste vraag welke droom ik nog had. Ik zei: ‘een roman schrijven’. Er waren direct drie uitgevers die mij contacteerden,
anders zou het waarschijnlijk veel moeilijker gegaan zijn. Ik heb ongeveer tweeduizend exemplaren verkocht, wat niet slecht was. Maar ik kon er niet van leven. Ondertussen leefde ik mijn leven met kindje, huisje, job en kwam het schrijven in de verdrukking. Jaren heb ik niet geschreven. Ik heb wel enkele schrijfcursussen bij Wisper gevolgd. In 2022 heb ik mij aangemeld aan het Ritcs voor de schrijfopleiding, een studie van twee jaar. Toen voelde ik, ondanks het feit dat ik altijd droomde van een roman te schrijven, dat ik me meer moest toeleggen op scenario of theater. Wat ik vroeger nooit had gedacht.
Ben je nu nog altijd professioneel bezig met voetbal?
Ja, maar ik had voor mijn masterproef in het Ritcs eerst een ander verhaal. Er kwam een klein beetje voetbal in, maar niet zo veel. Maar iedereen bleef maar vragen stellen over het voetbal en spoorde mij aan om er iets mee te doen. Zelfs het diensthoofd zette mij aan het denken, want ik kon er blijkbaar heel gepassioneerd over vertellen. Na een jaar schrijven is het verhaal toch in de richting van het voetbal gegaan. Het is wel fictie.
Ik ben nu een scenario aan het schrijven voor een serie. Mijn concept werd geselecteerd voor het Torino Series Lab en één van de opdrachten was het schrijven van een dagboek door het hoofdpersonage op verschillende momenten in het verhaal. Ik vond dat zo tof, omdat ik meer in de diepte kon schrijven dan in een scenario. En toen kwam de gedachte om er een boek over te schrijven. Ik weet niet of de serie er zal komen, want dat is een lang en duur traject. Mijn scenario is totaal nog niet af, maar het verhaal is wel af. Als het VAF ( Vlaams Audiovisueel Fonds) mij geld geeft, zal ik het afwerken, want ik heb er al heel lang aan gewerkt. Maar de kans dat de serie er komt of niet komt is even groot. Dus, deze zomer begin ik met het schrijven van het boek. Mijn ideale wereld bestaat uit schrijfworkshops geven, zelf schrijven én ik heb thuis een bijgebouw waar ik een B&B zou willen maken.
Zijn er nu al meer vrouwelijke voetbaljournalisten?
Er zijn er meer, maar niet veel. Wat ik jammer vind. Ik dacht dat het veel makkelijker zou gaan. Er zijn wel vrouwelijke sportankers en voetbalanalisten op VRT en VTM, zoals Imke Courtois. Analisten komen vanuit het voetbal zelf en moeten er niet voor opgeleid worden, maar als journalist moet je natuurlijk ook het journalistieke metier kennen. Bij de kranten zijn er nog altijd heel weinig vrouwelijke sportjournalisten. Ik geef zelf cursus voor sportjournalisten en de deelnemers zijn alleen maar mannen. De voetbalwereld is mannelijk en dat verandert maar heel langzaam. Ik ben er ook per ongeluk in gerold.
Zou je de kans krijgen om opnieuw voetbaljournalist te worden, zou je het opnieuw doen?
Jaren nadat ik gestopt was, werd ik opnieuw gepolst om terug te werken als journalist. Maar ik had toen een dochter en ik vond het heel moeilijk om mijn werk te combineren met mijn privéleven, en ik heb nee gezegd. Ik vind het wel de mooiste job die ik ooit gedaan heb, omdat er heel veel nieuw gebeurt, heel veel adrenaline stroomt, veel emoties bij betrokken zijn. Maar het is een complete aanslag op het sociaal leven, want ik werkte elk weekend en veel ‘s avonds. Ik vond dat tof, maar de onvoorspelbaarheid van het vak ligt voor mij moeilijk. Een journalist weet ‘s morgens nooit wanneer hij ’s avonds thuis komt. De job op zich zou ik wel graag weer doen, maar toch ga ik het nooit meer doen door de impact op mijn privéleven.
Hartelijk dank, Hilde voor deze inkijk achter de schermen van de voetbalwereld. Ik zal met veel plezier supporteren voor onze Rode Duivels bij het WK.
Christel Van Renterghem
Foto's cop. Hilde Van Malderen
