Uitgelezen 2.0 in De Vooruit op 28 april 2026
Nieuwe boeken en leuke tips in deze voorlaatste UITGELEZEN-editie.
Vers van de pers: BLOEDSPIEGEL van Ibe Rossel - Das Mag, 2026 - 156 p.
Een prachtige blurb van Ruth Joos siert de achterkant van het boek: “Later als ik groot ben, wil ik Ibe Rossel zijn.” Ibe krijgt een bos bloemen overhandigd van de panelleden.
PANELLEDEN:
Ruth JOOS https://www.begeerte.be/a/ruth-joos/ ontvangt deze avond:
- Melissa Giardina https://www.begeerte.be/a/melissa-giardina/
- Ibe Rossel https://www.begeerte.be/a/ibe-rossel/
- Arno Van Vlierberghe https://www.begeerte.be/a/arno-van-vlierberghe/
DRIE BOEKEN OP TAFEL:
CORPUS BRITNEY van Dominique De Groen – Het Balanseer, 2026 – 400 p.
Dominique De Groen (1991) is een Belgisch schrijver, dichter en beeldend kunstenaar. Haar werk kenmerkt zich door een kritische houding ten opzichte van globalisering (bron: Wikipedia).
Ruth: “Altijd raar om een debuut aan te kondigen van iemand die toch al een hele tijd bezig is. Arno, jij kent haar goed?”
Arno: “Ik ken haar werk heel goed. Naast libretto’s, kritieken en allerlei teksten online heeft zij al een aantal boeken op haar palmares: Shop girl, Slangen, Sticky drama, Offerlam. Zij heeft achtenveertig uur in haar
vierentwintig uur. Een van de meest interessante jonge stemmen van ons taalgebied. Een enorm doordacht schrijver. Haar thema’s gaan van kapitalisme naar het occulte, magie, slavernij, planten … niets is haar vreemd. Haar bundels zijn een schatkamer, zowel aan informatie als aan plezier en humor. Echt een fenomeen.”
Ruth: “Echt een pittige zit, maar zo rewarding and satisfying! Het gaat onder andere over Blla Goth, een actrice uit horrorfilms, snufmovies, pornofilms en die lijkt als twee druppels water op Britney Spears. Malayney Melkzuur is een paranormale detective en die wordt verzocht naar haar op zoek te gaan. Kon jij altijd volgen Ibe?”
Ibe: “Nee. Het spettert alle kanten op en eerst zat ik in mijn automatisme om alle namen en tijdvakken bij te houden maar eigenlijk hoeft dat niet. Ik moest me gewoon achterover leggen en me laten meevoeren met wat zij wil zeggen, the juice. En dan werd het eigenlijk nog een geestverruimende trip (zaal lacht). Er zit ook veel vlees in dit boek. Veel opzoekwerk en dan ga ik naar Wikipedia. Daar hou ik van! Ik heb het boek op het strand gelezen. Ik vind ook interessant wat ze doet met het concept internet in een roman en er zit ook een goede vaart in het boek.”
Ruth: “Ik vond het heerlijk om te laten meevoeren doorheen al het onbekende. Ervaarde jij dat ook zo Melissa?”
Melissa: “Jawel, van in het begin vond ik het explosief. Ik kon niet stoppen met lezen. Toen ik de lectuur ervan later opnieuw opnam moest ik me weer oriënteren in de tijdspanne. Er gebeurt namelijk zoveel in dit boek. Het was meeslepend, energiek en verslavend. De recensies spraken over een ‘trip’. Dat is het ook, je moet het boek ondergaan. Loslaten en genieten!”
Ruth: “Dominique lijkt aan kennis verslaafd. Ze lijkt me een obsessieve personaliteit.”
Arno: “Inderdaad, en de titel zegt het zelf: CORPUS is ook gewoon de verzameling van gegevens. Dit boek zit op de helling van wat je van een roman kan verwachten. Het is kennisoverdracht met encyclopedische allures.
Styllistisch hoogmoedig.”
BIOGRAFIE VAN X van Catherine Lacey – De Geus, 2026 – 480 p.
Catherine Lacey (1985) is een Amerikaanse schrijver. ‘Niemand is ooit verloren’ is haar eerste boek. Het werd vertaald naar het Duits, Frans, Italiaans en Spaans. Lacey woont in Brooklyn.
Ruth: “Biografie van X werd vertaald door Gerda Baardman. Het is een fictieve biografie die heel hard zijn best doet om niet fictief te zijn (zaal lacht). De fictieve persoon C.M. Lucca lijkt deze roman te schrijven en haalt er heel wat bronmateriaal bij, foto’s, teksten, …. X is een kunstenares en C.M. Lucca is de vrouw van deze kunstenares, de weduwe. Hoe meer je te weten komt over het verhaal van X en hoe meer personages er opduiken, hoe duisterder het allemaal wordt en hoe minder vrolijk.
Die alternatieve wereld komt ook nog op een andere manier binnen, dit plaatst zich alsof het Amerika zou kunnen zijn maar niet is, je hebt het Zuiderlijk territorium en het Noordelijk en Westelijk territorium en die zijn in 1945 van elkaar gescheiden. In het Zuiden heb je een dictatoriale theocratie waar de gezinnen talrijk zijn, de meisjes volgzaam zijn en ga zo maar door (zaal lacht). Tegen die verzonnen achtergrond speelt zich dit verhaal af. En deze achtergrond is zeer interessant en bepalend voor dit narratief. Het lijkt echt in het niet echte. Dit gegeven vond ik zo leuk om in te verdwijnen en ik las het dan ook in een ruk uit.”
Arno: “Inderdaad. Hierin plaatst Lacey zich in de traditie van Margareth Atwood (nvdr. °1939, Canadees schrijfster) haar dystopische, maar toch altijd herkenbare bijna werkelijkheid. Gebaseerd op bestaande historische feiten, heftig, maar eigenlijk zo dichtbij dat het de hele tijd klopt als een pulserende ader op de achtergrond. Terreur.”
Ibe: “Ik las in een interview met Catherine Lacey dat zij een universum met progressieve achtergrond wou scheppen waar geen sprake was van homofobie of anti-feminisme. En dat doet ze met die splitsing tussen die twee territoria.
X wou niet gedefinieerd kunnen worden door anderen, is daarom ook niet met die naam geboren, vandaar het opzoekingswerk van C.M. Lucca naar haar ware identiteit, geboorteplaats, ouders, … Dit boek legt hiermee ook de vraag open over onze identiteit, hebben wij de autoriteit over onze identiteit of wordt die ons opgelegd? Dat vond ik zeer slim gedaan via deze fictieve biografie. Maar ik vond ook dat die X een joekel van een persoonlijkheidsstoornis heeft, een verschrikkelijk mens (zaal lacht). Ik was op vakantie toen ik het las en zelfs de korte momenten op de bus wou ik verder lezen. Echt een doorleesboek.”
Melissa: “Een briljant idee is voor mij nog is nog geen levende roman. Ik heb me enorm geërgerd aan dit boek. Het concept The suspension of disbelief, sorry, ik kon er niet over, het feit dat het zo fictief was allemaal. Allemaal verzonnen, het boeit me niet. Ik vond het artificieel. Goed geprobeerd maar ik vond haar vorige romans beter.”
Arne: “Ik kan hier wel inkomen. Ik heb me ook soms geërgerd. Je moet meegaan in het idee dat het personage X onovertroffen is in alles wat die doet. Ik las het als een Amerikaanse satire, zonder geschiedenis, uw huis verlaten, voortdurend van Oostkust naar de Westkust gaan, uw huifkar vullen en gewoon vertrekken. Dat idee als mens, waarbij je de ultieme Amerikaanse droom najaagt en waarbij iedere dag weer een nieuw succesverhaal is.”
DE DINGEN van Georges Perec – De Arbeiderspers, 2025 – 152 p.
Georges Perec (Parijs, 1936-1982) is een Franse schrijver, staat bekend om zijn ingetogen schrijfstijl. Zijn roman ‘La disparition’ (1969) die 300 pagina’s telt, is een lipogram, waarin de letter ‘e’ geheel ontbreekt. In 1994 in het Engels vertaald door Gilbert Adair onder de titel ‘A Void’.
Ruth: “Het boek, eigenlijk een debuut, geschreven in 1965, begint met een beschrijving, meer nog, met twee woorden de blik wat een goed begin is. Achtergrond hier zijn de laatste momenten van de Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog en terreuraanslagen in Parijs waarmee die gepaard gaan. We bevinden ons in het begin in Parijs bij een koppel, Jérome en Sylvie. We bekijken ze met een blik, dus van buitenaf.
Het gaat over het consumentisme. Jérome en Sylvie werken in de reclamewereld, voeren enquêtes uit op straat over banale dingen met gewone mensen. Zij hebben vrienden, en zij willen een groter appartement, meer dingen en meer geld. Ik vond dit een perfect ding” (zaal lacht).
Ibe: “Alles wordt hier zeer goed beschreven. Het koppel heeft veel vrijheid, ze hangen niet vast aan kantooruren en hun job is eigenlijk zeer gemakkelijk. Waar zij mee zitten is dat ze meer geld willen maar niet meer willen werken. Op het einde willen ze wel meer werken en draaien ze mee in het systeem, en dan krijgen ze effectief meer geld, maar naar het einde toe werkt dit verstikkend.”
Arno: “Nu dit boek lezen voelt op een heel pijnlijke manier heel gedateerd aan. Je zou zo terug willen naar die tijd toen de effecten van het kapitalisme en de consumptiecultuur nog overzichtelijk waren. Die twee voeren enquêtes uit, dat is een manier van heel voorzichtige data mining die nu niet meer kan worden gedaan. Terwijl we hier zo zitten worden onze gsm’s vanzelf gedatamind. Als ik slaap word mij misschien morgen een knuffelrobot aangeboden bij wijze van spreken (de zaal lacht). Ik zou terug verlangen naar dit simpel kapitalisme terwijl wij hier in de zevende cirkel van de hel zitten (de zaal blijft lachen). Ik wil terug naar een minder warme hel. Ik ben groot fan van deze debuutroman.”
Melissa: “Ik heb het 10 jaar geleden gelezen in het Frans en ik vond het een prachtige herontdekking. Dit boek heeft wat ik miste in de twee voorgaande boeken: eenvoud en helderheid, pure métier. Daar heb ik zo van genoten.”
MUZIKALE / POËTISCHE OMLIJSTING:
DE JOOOTIE’s (zie ook verder bij DE VOORUITLEZER)
https://www.begeerte.be/a/winter-de-cock/
https://www.begeerte.be/a/robbe-embrechts/
https://www.begeerte.be/a/hanna-mensink/
Deze drie jonge mensen gaan onder de naam ‘de JOOOTIE’s’ en vieren op 09/05/26, in het NTGent Minnemeers, de 70ste verjaardag van JOTIE T’Hooft. Wij krijgen hier een warm voorproefje van!
DE VIER SIGNALEMENTEN:
ER WOONT EEN MEISJE IN ME DAT NIET STERVEN WIL van Tove Ditlevsen – Das Mag, 2026 – 176 p.
Vertaling in het Nederlands door Lammie Post-Oostenbrink
Tove Ditlevsen (Kopenhagen, 1917-1976) was een Deense schrijfster en dichteres. Zowel haar fictie als haar autobiografisch werk vormt de neerslag van haar eigen leven: haar kindertijd, jeugd, liefdesrelaties, huwelijks- en gezinsleven, verslaving, angsten en psychische problemen, in het besef dat geluk onbereikbaar is. Haar depressies hadden de overhand gekregen toen ze op 58-jarige leeftijd een einde aan haar leven maakte (cfr. Wikipedia).
IBE: “Ik heb een verzamelbundel bij van gedichten van Tove Ditlevsen. Zij is bij sommigen wel bekend door haar Kopenhagen
trilogie, maar ze schrijft dus ook gedichten en die zijn nu eerst in het Nederlands vertaald met de prachtige titel: Er woont een meisje in me dat niet sterven wil.”
Ibe leest het gedichtje ‘Bekentenis’ voor (de zaal luistert).
ODE AAN HET LEVEN – Schaamte moet van kant wisselen van Gisèle Pelicot – De Geus, 2026 – 308 p.
‘Over een vrouw die zichzelf terugvindt na het ondenkbare’ – NRC
Gisèle Pelicot, geboren als Gisèle Marie Françoise Guillou (Villingen, 1952) was het slachtoffer van jarenlang systematisch seksueel misbruik door haar toenmalige echtgenoot Dominique Pelicot en tientallen andere mannen.
Melissa: “Het is door de ondertitel van het boek en het verhaal dat ik die tip nu meegeef. Gisèle schrijft onder haar naam die ze wou behouden, omdat ze de schaamte voorbij wil, niet enkel voor haar, maar ook voor haar kinderen en kleinkinderen. Zij werd door haar man en een vijftigtal anderen verdoofd en
verkracht. Ik heb er zelf veel kracht en moed uitgehaald en dat is ook de reden waarom zij dit geschreven heeft. Ze schreef dit boek samen met ghostwriter Judith Perrignon (1967), een Franse schrijfster. Gisèle schrijft vooral over haar leven, over hoe alles zo mooi en zeer oké was. Ze weigert dit mooie deel van haar leven zomaar in de vuilbak te gooien door wat haar allemaal is overkomen. Vooral de titel en ondertitel getuigen van die vastberadenheid. Tijdens het lezen heb ik het niet drooggehouden” (de zaal applaudisseert).
JE ZIT OP EEN STOEL van Bob Vanden Broeck– Koppernik, 2026 – 128 p.
Bob Vanden Broeck (1988) is een Vlaamse kunsthistoricus en schrijver, actief als auteur en academicus. Met zijn in november 2023 verschenen debuutbundel ‘De richting is richting omleiding’ won hij in 2025 de Debutantenprijs van de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde.
Arno: “Zijn bijnaam, en hij gaat me haten omdat ik het hier herhaal, is Beckett van Geel (de zaal lacht). Ik heb dit boek mee, omdat dit, samen met Corpus Britney, me nog hoop geeft in de Letteren. Daar hou ik me echt aan vast. Dit debuutroman lijkt dun, maar er zit zoveel in.
Hij zit werkelijk op een stoel, maar ook in zijn hoofd zit hij aan een stoel en heel het boek
vind plaats aan een stoel. Het is iemand die vastzit en probeert los te komen en dat doet hij op zo’n overtuigende en briljante wijze. De vraag is: Hoe kan ik bewegen terwijl ik vast zit? Hoe kan een scheur in een muur een doorgang zijn naar iets anders?
Het is stilistisch vlijmscherp. Ik lees wat voor anders blijft het abstract.”
Arno leest met veel schwung en ritme een prozaïsch stukje voor en wordt voor eventjes de Bob Vanden Broeck zelve (de zaal geniet!).
TRANSCRIPTIE van Ben Lerner – Atlas Contact, 2026 – 160 p.
Ben Lerner (1979), is een Amerikaans schrijver, dichter en essayist. Hij geeft ook les aan beginnende schrijvers. Zijn dichtbundel ‘Angle of Yaw’ werd genomineerd voor de National Book Award.
Ruth: “Ik denk alles te hebben gelezen van Ben Lerner, wat romans betreft: Leaving the Atocha Station, 10:04 en The Topeka School. Hij schreef naast romans ook dichtbundels en kritisch werk (nvdr. The Hatred of Poetry).
Ik las zijn nieuwe boek Transcriptie in het Engels. Misschien dat er niet velen zijn werk lezen omdat hij nogal hoogdravend kan zijn, er passeren echt heel veel filosofen de revue maar desondanks kijkt hij niet neer op de
lezer. Hij denkt niet oei, dit wordt even te moeilijk, nee, dit is hoe zijn wereld in elkaar steekt. Hij verdiept zich in iets en geeft dat met een soort van vanzelfsprekendheid mee. Het verstrooide hoofdpersonage gaat voor wat zijn laatste interview zal blijken met zijn mentor, een hoogbejaarde man, Thomas, een geleerde professor. De avond van dat interview zou hij bij die man gaan eten, maar terwijl hij zich aan het opfrissen is in zijn hotel, laat hij zijn telefoon vallen in het water. Een moment van paniek. Facetimen met het dochtertje zal nu niet lukken en hij denkt, ik ga naar de receptie en bel daar eens, maar hij kent geen nummers uit het hoofd. Uiteindelijk zit hij bij die man en zegt, we zullen morgen dat interview doen want hij denkt ik zal morgenvroeg naar een Apple store gaan en een nieuwe gsm kopen. Hij durft niet te zeggen dat hij nu niet kan opnemen en legt zijn gsm omgekeerd zodat het lijkt dat hij aan het opnemen is. Maar die oude man begint zoveel te vertellen dat deze laatste voorstelt om het interview nu toch maar te doen, dan zijn we klaar.
Het laatste interview dat die man kan geven wordt een transcriptie die sowieso problematisch gaat worden. Dit is het begin en het wordt alleen maar beter.”
DE VOORUITLEZER:
De JOOOTIES
(zie ook hierboven bij MUZIKALE / POËTISCHE OMLIJSTING)
Foto en tekst: Behoud de Begeerte
Jotie T’Hooft (1956-1977), Vlaamse dichter, bekend van bundels zoals ‘Schreeuwlandschap’ en ‘Junkieverdriet’ stierf op 21-jarige leeftijd. Die vroege dood maakte van hem een mythe, maar het zijn
vooral zijn weemoedige, vlijmscherpe en bombastische teksten die hem onvergetelijk maken. Zijn woorden leven dus voort, ook bij jonge lezers.
ONTDEK DE LEESWERELD VAN:
https://www.iedereenleest.be/reeks/de-leeswereld-van-ruth-joos
https://www.iedereenleest.be/reeks/de-leeswereld-van-melissa-giardina
https://www.iedereenleest.be/reeks/de-leeswereld-van-arno-van-vlierberghe
https://www.iedereenleest.be/reeks/de-leeswereld-van-ibe-rossel
De avond wordt afgesloten met een ontladende tombola
waar men de boeken kan winnen die werden voorgesteld.
De besproken boeken worden aangeboden op de aanwezige boekenstand.
Volgende Uitgelezen gaat door op dinsdag 26 mei 2026 om 19u30 in DE VOORUIT – Viernulvier.
Graag tot dan!
_______________
Uitgelezen is een programma van Behoud de Begeerte en VIERNULVIER in samenwerking met Bibliotheek De Krook, Iedereen Leest en Poëziecentrum.
Ria Martens
Foto © Michiel Devijver
