Veel meer dan een 'wie heeft het gedaan'

De Vlaamse schrijver Bjorn Van den Eynde schrijft niet alleen kilometers, hij heeft eveneens een zwak voor dikke pillen. De grafdelver, het vierde deel rond rechercheurs De Vriese en Durnez, bevat alweer meer dan vijfhonderd pagina’s. Is het zuivere leesplezier ook dit keer gewaarborgd?

Nabij het Belgische bedevaartsoord Banneux vindt men het lichaam terug van een jonge vrouw. Het slachtoffer, Elodie Van Houtte, is om het leven gebracht en begraven op een onmenselijke wijze. Symbolisch heeft ze het eerste van de zeven sacramenten ontvangen, het doopsel. Dit betekent dat er wellicht nog zes doden gaan volgen.

Marjolein De Vriese, de jonge Vlaamse speurneus, gaat alweer zwaar aan de bak moeten. Samen met haar oudere Waalse collega, Nathan Durnez, starten de twee het lugubere moordonderzoek. Enkele bijzondere symbolen die bij het lijk zijn ontdekt, waaronder een wit veertje, zetten de rechercheurs onverwijld op scherp. Tot haar ontsteltenis stelt Marjolein eveneens vast dat de moordenaar van haar vader en zusje, na twintig jaar weer helemaal terug zou kunnen zijn. Of is het een copycat die hier aan het werk is?

Enige voorkennis is haast noodzakelijk. In dit deel staan een grondige uitdieping van de organisatie Les Sept d’Or en van Marjoleins nachtmerriefiguur Gabriël op het programma. De overblijvende vraagtekens van het eerste boek, De Engelenmoord, blijven immers nog steeds de grondthema’s van deze reeks. Lezers die nu instappen, krijgen aanvankelijk wel wat nuttige informatie mee uit de vorige delen.

Drie enerverende prologen, gevolgd door niet minder dan tweehonderdtwintig korte hoofdstukken – veeleer passages - zijn goed voor een stevige dosis angstzweet en kippenvel. Vanaf de eerste bladzijde gijzelt de auteur zijn lezers; je beseft ogenblikkelijk dat je vertrokken bent voor een lange leesbeurt. Stoppen is geen juiste optie. Voortdurend houdt hij de spanning aan, de snelheid blijft op een hoog niveau, terwijl de moordenaar voorlopig ongestoord verder zijn gang gaat.

Van den Eynde hanteert zijn traditionele filmische en no nonsense stijl. Geen gemekker; hij blijft de hele tijd to the point. Zelfs met heel weinig woorden weet hij zijn twee protagonisten uit te tekenen. De figuur van de nog jonge en niet echt ervaren rechercheur Marjolein, steekt flink af tegenover de persoonlijkheid van de ervaren speurder Nathan. Hij steunt haar wanneer ze het moeilijk heeft. Zij weet dat ze altijd op hem kan rekenen. De chemie tussen dit duo is overduidelijk voelbaar. Stoorzender en seriemoordenaar Gabriël speelt een levensgevaarlijk spel met Marjolein; de hints die hij geeft, verwijzen naar gebeurtenissen uit haar verleden. Als een geboren manipulator drukt hij zijn stempel op haar huidige fragiele geestesgesteldheid.

De grafdelver is veel meer dan een ‘wie heeft het gedaan’; deze thriller is eveneens een knap psychologisch uitgewerkte tour de force. Inmiddels schrijft Van den Eynde vlijtig verder aan deel vijf. Nog lang niet alle netelige vraagstukken zijn opgelost.