Een poëtische zoektocht naar liefde en verlies in een meedogenloos veranderend China
Een stille man reist door een sneeuwstorm met een pasgeboren baby in zijn armen, op zoek naar de moeder van het kind en een stad die er niet is. Tegen de achtergrond van het einde van de laatste Chinese dynastie doorkruist hij een land aan de vooravond van moderniteit.
De onvindbare stad is een diepgaande en soms emotioneel ingrijpende roman die zich afspeelt in het rurale China aan het begin van de twintigste eeuw. Het verhaal volgt Lin Xiangfu, een man die wordt getekend door verlies en verliefdheid, en wiens eindeloze zoektocht naar Xiaomei – de vrouw van wie hij houdt – de ruggengraat van de roman vormt. Die zoektocht, gedreven door een ongrijpbaar verlangen naar verbinding, sleurde mij mee doorheen het verhaal, steeds vergezeld van de vraag hoe dit alles zou eindigen.
De roman wisselt moeiteloos van toon: van rauw realisme naar een bijna fabelachtige, droomachtige vertelstijl. Vooral in het laatste deel zorgt een verschuivend perspectief ervoor dat eerdere open plekken in het verhaal worden ingevuld, wat het geheel een onverwachte samenhang en diepgang geeft. De onvindbare stad is nadrukkelijk een vertelling, een relaas van verzonnen gebeurtenissen, maar door de poëtische stijl en de sterke historische verankering bleef het verhaal nog lang nazinderen in mijn gedachten.
Yu Hua slaagt erin het leven van gewone mensen invoelbaar te maken te midden van sociale onrust en een snel veranderende wereld. De empathische portrettering van de personages is bijzonder krachtig. Vooral Xiaomei groeit tijdens het lezen uit van een mysterieus, bijna ongrijpbaar personage tot een figuur vol verdriet, innerlijke strijd en morele ambiguïteit. Ook Lin Xiangfu is een aangrijpende hoofdpersoon, en de melancholische toon van het boek versterkt de emotionele impact van zijn verhaal.
De sfeer is intens en visueel sterk: de sobere stijl van Yu Hua draagt paradoxaal genoeg bij aan een grote emotionele rijkdom. Als lezer word je ondergedompeld in een wereld vol tegenstellingen, waarin huiveringwekkende taferelen van geweld en ontbering naast serene landschappen en momenten van tederheid bestaan. Die combinatie riep een breed scala aan gevoelens op bij mij, van verdriet en frustratie tot medeleven en zachtheid. De relatie tussen Lin en zijn dochter vormt daarbij een van de meest ontroerende lijnen in het boek en geeft hun gezamenlijke reis een bijna symbolische betekenis.
Tegelijkertijd kan de roman zwaar aanvoelen. De hoeveelheid scènes en de vaak beklemmende inhoud, met expliciete confrontaties met geweld en armoede, zullen niet voor elke lezer even gemakkelijk te verteren zijn. Ook het tempo kan door sommigen als traag of repetitief worden ervaren. Voor mij werkte die rustige, soms meditatieve voortgang echter juist versterkend: ze geeft het verhaal ruimte om te ademen en verdiept de literaire zeggingskracht van het werk.
De onvindbare stad is geen gemakkelijke roman, maar wel een die zich onderscheidt door zijn poëzie, historische gelaagdheid en intens menselijke thematiek. Het is een verhaal dat blijft hangen, juist door wat het niet expliciet zegt, en door de manier waarop verlangen, verlies en hoop met elkaar verweven zijn.
