Een spannend en vooral psychologisch kat-en-muisspel

Chris Carter ken ik vooral van De beste vriend, uit de reeks rond profiler Robert Hunter. Een superspannende, maar bijwijlen gruwelijke reeks die vanaf het begin sterk was opgebouwd. Met De schuilplaats schrijft Carter voor het eerst een standalone en dat blijkt toch een heel andere ervaring.

In eerste instantie was ik dan ook wat teleurgesteld. Het verhaal komt echt traag op gang en speelt zich grotendeels af in de wereld van geld, miljonairs en miljardairs. Een wereld die mij niet echt aanspreekt. Daarbovenop wordt er nog een romantische saus over het verhaal gegoten, waardoor ik mij afvroeg waar Carter met dit boek naartoe wilde.

Het verhaal draait rond Sam Stewart, die na jarenlang in een gewelddadig huwelijk eindelijk de moed verzamelt om haar man Nelson voor de rechter te slepen. Nelson wordt veroordeeld, maar voor hij naar de gevangenis wordt gebracht, doet hij haar een huiveringwekkende belofte: waar ze ook naartoe gaat, ooit zal hij haar vinden. Sam weet maar al te goed dat hij geen loze beloftes doet.

Ze krijgt een nieuwe identiteit en probeert een nieuw leven op te bouwen, maar de angst blijft. Nelsons invloed reikt veel verder dan de gevangenismuren en wat een nieuwe start had moeten worden, verandert langzaam in een beklemmend kat-en-muisspel waarin niets is wat het lijkt.

Tot er ongeveer halfweg het boek ‘iets’ gebeurt. Iets waar ik tijdens het lezen eigenlijk al rekening mee hield, maar dat mij toch onmiddellijk op scherp zette. Vervolgens komt er nog een tweede kentering die ik helemaal niet zag aankomen. Vanaf dat moment verandert het verhaal volledig en wordt het psychologische spel dat Carter met zijn personages én met de lezer speelt een waar leesgenot.

De schuilplaats moet het dan ook niet hebben van de expliciete gruwel waarmee Carter in zijn Hunter-reeks uitpakt. De misdaad is hier minder bloederig, maar de psychologische gruwel kan minstens even beklemmend zijn. Carter schrijft vlot en beeldend, werkt met korte hoofdstukken, wisselende perspectieven en zorgvuldig gedoseerde informatie. Hij houdt de lezer voortdurend op het verkeerde been en laat paranoia, manipulatie en wantrouwen steeds verder binnensluipen.

Hoewel de trage start mij aanvankelijk niet kon overtuigen, wist Carter mij uiteindelijk toch stevig in zijn greep te krijgen. De vele plotwendingen en onverwachte onthullingen zorgen ervoor dat het verhaal steeds meer vaart krijgt. De schuilplaats is daarmee een duidelijke koerswijziging voor Chris Carter, maar bewijst tegelijk dat hij ook zonder Robert Hunter een spannend en vooral psychologisch kat-en-muisspel kan neerzetten.