Warm verhaal over een intens laatste jaar van een vader en een zoon
Toen Dieter Honoré me via een instagramberichtje vroeg of ik zin had om zijn boek 'De tussentijd' te lezen, heb ik even getwijfeld. In dit persoonlijke relaas verhaalt Dieter immers over het laatste jaar van zijn vader, die stierf aan een ongeneeslijke hersentumor. De periode na de diagnose en het uiteindelijke verlies verwerkte Dieter in dit heel intieme en tedere boek, waar hij jaren aan werkte.
Met mijn eigen papa gaat het ook niet goed. Hij kreeg enkele jaren geleden een dementie-diagnose, en naast een hele rits andere kwalen die hem beetje bij beetje vellen en ontwortelen, zitten mijn mama, mijn broer en ik momenteel ook in een rouwproces. Eentje waarbij we voortdurend afscheid nemen van een man die we zo graag zien, maar die stilaan verdwijnt. Levend verlies noemen ze dat blijkbaar.
Vandaar de twijfel om het boek van Dieter te lezen, ik vreesde dat het te veel zou binnenkomen en me zou doen wankelen, hoewel de omstandigheden bij hem anders zijn dan bij mij. Die vrees bleek onterecht.
Dieter schreef een ode aan zijn vader die hij enorm bewonderde. Na een wachttijd van 7 jaar keerde hij terug naar de psychologe die hem bijstond in de periode na de dood van zijn vader, en aan wie hij een schoendoos met notities en brieven gaf. Hij was klaar om het verhaal van zijn vader te schrijven, van dat ellendige jaar waar de dood voor de deur stond en zijn vader in een spreekwoordelijke wachtkamer zat. Een jaar waar veel en weinig gezegd werd, waar gekoesterd en getroost werd, gevochten en geweend.
Dieter geeft de lezer een heel persoonlijke inkijk in zijn eigen rouwproces, alsook in de brieven die zijn vader hem in die laatste maanden schreef. Twintig vragen verzamelde Dieter, twintig herinneringen die zijn vader hem wil vertellen. Het levert een intense dialoog op, een fotoalbum in woorden, dat zijn vader hem nalaat. Geworteld in de West-Vlaamse klei, in een tijd die een eeuwigheid geleden lijkt maar toch nog relatief recent is, geeft Dieter de lezer een blik op wie zijn vader was en geworden is.
De passages wisselen af met de bezoekjes aan zijn vader die stelselmatig aftakelt en steeds minder kan (pijnlijk herkenbaar...), met fragmenten uit dat laatste jaar die ontsproten zijn uit dagboeknotities en anekdotes.
Het boek is dus zeker geen tranentrekker, maar net een verhaal dat beschrijft, vastlegt, duidt en eert. Met zorgvuldig uitgekozen woorden die als een dekentje verwarmen en beschermen. Ik heb het heel graag gelezen.
Wat had ik ook graag de vragen aan mijn papa voorgelegd, om zijn gedachten te bewaren. Helaas lukt dat niet meer, mijn papa krijgt zijn woorden niet meer geordend en uitgesproken op een coherente manier. Daarom verzamel ik zelf situaties, herinneringen en mooie momentjes. Om nooit te vergeten wat een fantastische papa ik heb.
