Een stukje geschiedenis dat decennialang verborgen bleef

De slotzin… Deze kwam binnen als een mokerslag.

Ik sloeg het boek dicht en bleef verweesd achter. Had tijd nodig om te laten bezinken.

Het verhaal gaat over Ietje. Als haar man overlijdt gaat ze in een verzorgingstehuis wonen. Daar komt een oud verdriet, dat ze jarenlang heeft weggestopt, naar boven.
Het verhaal achter dit verdriet speelt zich af in de tweede helft van de vorige eeuw.
Zelf was ik toen een kind en huppelde rond in een dorp waar zich -zeker weten- gelijkaardige drama’s afgespeeld hebben. Daarom greep het verhaal mij extra aan.

1963. Ietje, toen 21, wordt hartstochtelijk verliefd op een getrouwde, elf jaar oudere, man. Haar avontuur eindigt noodlottig. Ze maakt traumatische ervaringen mee waarbij niemand ook maar een greintje barmhartigheid toont. Bovendien kan en mag Ietje, in het bekrompen en katholieke Nijmegen, die ervaringen met niemand delen. Zestig jaar lang verdringt ze het meest ondraaglijke dat een vrouw kan meemaken.
Maar niet verwerkte emoties blijven schuren en naar een uitweg zoeken. Zoals een kiezelsteentje in een schoen. Hierdoor zijn er heel regelmatig triggers die Ietje in de war brengen of die haar plots emotioneel doen uitbarsten.

Zestig jaar na datum slaagt Ietje erin om de man op wie ze verliefd was met het verleden te confronteren en om een antwoord te vinden op de vragen die haar zo lang bezig hebben gehouden. Hierdoor krijgt het noodlottige verloop van haar leven een plek in haar levensverhaal.

Jaap Robben heeft met heel veel meeleven een stukje geschiedenis dat decennialang verborgen bleef bespreekbaar gemaakt.
De taal in Schemerleven is heel mooi en helder. Door regelmatig terugkerende symbolen merk je dat het verhaal bijzonder goed opgebouwd is. Het lijkt wel of een componist er de hand in had. Dit is van het beste dat ik dit jaar las!

Ook een pluim voor de boekontwerper Kris Demey die op vernuftige wijze een aantal figuranten op de cover liet overleven.