Verstilling in het donker

De meest extreme vorm van vertraging en leven met de elementen ooit. Wat iemand in godsnaam zou bezielen om een jaar in de poolcirkel (inclusief winter en dus poolnacht) te gaan kamperen…

Een uniek relaas van een unieke vrouw, want zeg nu zelf, wie onder ons zou het haar nadoen? Geen missie voor watjes en ik ben toch wel 100% een van de watjes. Fabelachtig en hypnotiserend, het landschap dat Christiane Ritter beschrijft is bijna niet voor te stellen. Ikzelf heb nog nooit een landschap zoals op Spitsbergen kunnen aanschouwen, het voelde als een fantasieland.

In eerste instantie had ik moeite met echt geboeid te zijn door het boek. Naarmate je verder leest kom je in eenzelfde meditatieve sfeer als Christiane zelf. Het landschap is me onbekend, maar uiteindelijk hoef je je het niet exact te kunnen voorstellen zoals zij het zag om te genieten van het boek.

Overleven in de poolcirkel is zowat de meest radicale vorm van verstilling die ik me kan voorstellen. Zij spreekt (ondertussen al bijna 100 jaar geleden) van een hypersnelle maatschappij in Europa, laat staan hoe de wereld er nu uitziet. Een verstilling van dat formaat moet een immense impact hebben op je denken en zijn. Het toont aan hoe flexibel het menselijke wezen kan zijn. Hoe onze geest zich van een uiterste buigzaamheid kan bedienen. Iets wat hoopgevend is in tijden die soms zeer rigide kunnen aanvoelen.

“Maar de mensen die onder de zon leven, lijken ver weg en klein. Ik zie ze met hun hoofd omlaag in een kring lopen, in de kring van hun zorgen en beslommeringen. Slechts weinig mensen zien de pracht van de zon.”