Een eenvoudig verhaal met dubbele bodems

De 45-jarige Gil, een rijke blanke man, beslist na een relatiebreuk zijn leven over een andere boeg te gooien. Hij koopt via internet een huis in Arizona en trekt te voet van New York naar Phoenix, een tocht van ruim 4000 kilometer, omdat hij vindt dat hij iets moet verdienen in plaats van het in de schoot geworpen te krijgen. Zijn fortuin heeft hij immers geërfd uit het olieverleden van zijn familie. De tocht zelf wordt niet beschreven, die komt hoogstens af en toe eens terloops ter sprake.

Eenmaal aangekomen in zijn nieuwe huis (hij noemt het ‘het kasteel’), raakt hij gefascineerd door het huis met de glazen wanden net naast het zijne en waar nieuwe bewoners intrekken. in de hete zomer ontfermt hij zich over zijn wat eenzame buurjongetje, moet hij zich bijna opdringen om vrijwilligerswerk te mogen doen en loert hij op nachtelijke vogeljagers. En hij raakt nauw bevriend met de buren uit het glazen huis.

Volgens mij staat het glazen huis symbool voor de sociale media waar mensen ook een inkijk in hun leven bieden, waar ze etaleren hoe goed ze het (uiterlijk) wel hebben. Maar Gil is oprecht geïnteresseerd in zijn buren en doorbreekt de oppervlakkigheid. Grenzen vervagen, Gil kijkt niet enkel, maar leert de mensen ook écht kennen.

Via een collega-vrijwilliger raakt Gil geïnteresseerd in vogels en komt hij iemand op het spoor die ‘s nachts beschermde vogels neerschiet. Hij wordt verliefd op de woestijn van Arizona met haar groene, doornige vegetatie, cactussen, ponderosadennen en droge rivieren, de washes. Indirect wordt hier de klimaatcrisis aangekaart en de lakse manier waarop de ‘upper middle class’ ermee omgaat.

Lydia Millet schreef met Woestijnbergen een warm verhaal met een flinke portie filosofie en een vleugje droge humor. Eigenlijk lijkt het hoofdpersonage te rechtschapen, te vriendelijk en te fatsoenlijk om geloofwaardig te zijn, maar anderzijds is het een verademing om eens dergelijk verhaal te lezen, over een doorsnee rijke burger die doorsnee situaties meemaakt. En voor wie er dieper wil op ingaan, komen er onderhuids wel enkele grotere thema’s aan bod: klimaat, kinderverwaarlozing, huiselijk geweld, ontrouw, relatiebreuken, eenzaamheid, de zoektocht naar zingeving. Maar deze thema’s verzwaren het eigenlijke verhaal niet, dat kabbelt rustig verder.

De oorspronkelijke titel is Dinosaurs en wellicht dekt deze vlag de lading beter: verwijst deze titel naar het feit dat mensen als Gil in de huidige samenleving eerder uitzondering geworden zijn? Of misschien verwijst Dinosaurs eerder naar de klimaatcrisis – de dinosauriërs overleefden ook de klimaatramp niet …