Bloed, geheimen en een vleugje ongeloofwaardigheid

Een trilogie openen met vier lichamen in de duinen van Scheveningen: het is alvast een binnenkomer. Vanaf het eerste hoofdstuk zet Helix de toon met bloed, geheimen en een ondergronds genootschap dat zich uitstrekt over Nederland en België. Het verhaal draait rond Leonie, de dochter van Stan, een AIVD-inlichtingenofficier die spoorloos is verdwenen. Wanneer ze in haar vaders huis trekt, doet ze een vreemde ontdekking die haar naar Memento Vivere leidt, een besloten club met wel heel bizarre doelstellingen.

Leonie besluit in de voetsporen van haar vader te treden en undercover te gaan binnen het genootschap. Dat is niet zonder gevaar, want ze wekt de belangstelling van een nietsontziende seriemoordenaar, die de bijnaam ‘de vampier’ heeft gekregen. Gelukkig staat ze er niet helemaal alleen voor. Yip, haar goede vriend, AIVD-agente Dees en Rocky, die in Memento Vivere werkt, spelen elk hun rol.

Er gebeurt veel in Helix. Misschien zelfs iets te veel. De verschillende personages, verhaallijnen, geheimen en complotten volgen elkaar in snel tempo op, waardoor het verhaal bij momenten behoorlijk onoverzichtelijk wordt. De auteur haalt bovendien alle registers open: geheime genootschappen, moorden, verdwijningen, undercoverwerk en vooral heel veel bloed.

Dat bloed is niet zomaar een gimmick. Een belangrijk onderdeel van het verhaal zijn de verschillende bloedgroepen en vooral Rh-null, het zogenaamde ‘gouden bloed’. Wereldwijd zouden er slechts een vijftigtal mensen drager van zijn en mensen met deze uiterst zeldzame bloedgroep kunnen alleen bloed ontvangen van iemand met dezelfde bloedgroep. Een gegeven dat meteen ook de commerciële kant van het verhaal blootlegt. Zoals Stan het treffend zegt: ‘Als iets zeldzaam is komt er geld aan te pas, veel geld.’

Het gegeven is interessant en biedt voldoende mogelijkheden voor een thriller, maar de uitwerking vraagt soms wel erg veel van de lezer. Leonie doet onderweg verschillende dingen die moeilijk geloofwaardig te noemen zijn en ook haar manier waarop ze in Memento Vivere terechtkomt, voelt behoorlijk geforceerd aan. Daardoor ontstaat er een vreemde tegenstelling: het verhaal wil voortdurend spanning opbouwen, maar juist de ongeloofwaardige gebeurtenissen halen die spanning voor mij geregeld onderuit.

Toch zit er duidelijk potentieel in deze eerste Helix. De verdwijning van Stan, of misschien zijn dood, lijkt een rode draad te worden die ook in de volgende delen – Zilver en Diamant – verder zal lopen. De geheimen rond de vader van Leonie zijn dan ook waarschijnlijk nog lang niet allemaal ontrafeld.

Helix is zonder twijfel een ambitieuze thriller met een origineel uitgangspunt en voldoende ingrediënten voor een spannende trilogie. Alleen wordt er in dit eerste deel zoveel overhoopgehaald dat het verhaal zichzelf soms voorbijloopt. De bloedlijn is interessant, de intrige is omvangrijk, maar voor mij was het geheel toch net iets te vergezocht om echt te kunnen boeien.