Prachtige knipoog naar een middeleeuwse klassieker!

Middeleeuwse verhalen, ik heb er een boontje voor. Ze brengen de geschiedenis tot leven, maken die mysterieuze middeleeuwen toegankelijker en leren ons zoveel over onszelf en onze noodzaak aan verhalen om de wereld te begrijpen.

Als leerkracht Nederlands probeer ik ieder jaar opnieuw, met wisselend succes, mijn 16-/17-jarige leerlingen wegwijs te maken in en te laten proeven van ons literair erfgoed. Bijzonder opgetogen was ik dan ook, toen ik van een collega vernam dat Else Boer de middeleeuwse ballade van Heer Halewijn, één van de allereerste seriemoordenaars uit onze literatuur, als inspiratie gebruikte voor haar roman.
In haar hertelling presenteert ze ons Elena, de bastaarddochter van kasteelheer Hendric van de Canneburgh, een timide meisje dat moeilijk uit haar woorden geraakt, behalve wanneer ze zingt. Een andere protagonist is Marzoeta, een adellijke dame die in het huwelijk treedt met Elena's vader Hendric, maar zich verloren voelt in haar nieuwe huishouden dat helemaal anders is dan het welvarende en drukke Zutphen, waar ze vandaan komt. Beide vrouwen kunnen niet meer van elkaar verschillen, en toch zullen ze elkaar moeten aanvullen om de oorzaak te vinden van de meisjes die in de bossen verdwijnen.

Het is bijzonder fijn om te lezen hoe naarstig Else Boer zich heeft voorbereid en geïnformeerd over deze duistere periode. Details over het kasteelleven van destijds, de feesten en het bijgeloof: je voelt dat alles klopt in deze roman.
Het is bovendien ook een erg vrije bewerking van het Halewijnlied, wat ik ook enorm kon appreciëren: dit is zeker geen kopie, maar een ode aan het origineel, een knipoog naar het verleden met een geheel eigen jasje (of wandtapijt, om in de stijl van het verhaal te blijven).

Ontzettend blij word ik als leerkracht ook van het lesmateriaal dat Else Boer bij haar roman ontwikkelde: hapklaar materiaal dat ik zeker ga uittesten als ik dit jaar 'Heer Halewijn' lees met mijn leerlingen. Ik heb er nu al zin in!