Kleurrijke ode aan Oekraïne

Twee dames met Oekraïense roots slaan de handen in elkaar om hun heimat de kleur en luister te geven die het verdient. Schrijfster Lisa Weeda groeide weliswaar op in Nederland, maar trok wekelijks naar haar Oekraïense oma (die ondertussen ook in Nederland woont) om zich te laven aan haar verhalen. Illustrator Olesia Sekeresh haar wiegje stond wel in Oekraïne, maar zij woont momenteel in Duitsland.

In een prachtig vormgegeven boek waar de kleurenpracht vanaf spat (veel geel en blauw op de cover, de kleuren van de Oekraïense vlag!) stellen zij de lezers Oekraïne voor. Hoewel de allereerste illustratie een tv toont die in brand staat, is dit uiteraard geen oorlogsboek, al sluimert die onvermijdelijk wel op de achtergrond. Het is vooral een warme en kleurrijke ode aan een land dat vecht voor haar voortbestaan.
Een oma troont haar elfjarige kleindochter mee naar haar tuin, en samen roetsjen ze door verschillende kuilen, waarin oma herinneringen uit haar land verstopt heeft.
En zo krijg je een caleidoscopisch beeld van Oekraïne: over het cyrillisch alfabet, culinaire specialiteit zoals varenyky, Oekraïense kunstenaars zoals Maria Prymatsjenko, de kozakken, Tjernobil, traditionele kleding zoals vysjyvanka, de Donbas, Krim en Zelensky natuurlijk en zo veel meer.
Het boek is heerlijk verhalend en magisch, maar heeft ook een informatief luik, want belangrijke woorden, personen en gebeurtenissen krijgen een apart kadertje met korte duidelijke toelichting.

Het is een warm boek geworden met een encyclopedisch én vertellend karakter, bonte kleurenpracht en veel liefde voor een land. Op het einde vallen oma en kleindochter elkaar in de armen. "Wij zijn twee werelden op elkaar, de oude en de nieuwe." En zo is de cirkel weer rond.
Een land dat bulkt van de verhalen en tradities die doorgegeven worden, zal/kan nooit verdwijnen.