Om van te smullen

Het referentiewerk over voeding is van de hand van de Nederlandse wetenschapper, essayist en prozaschrijver Louise Fresco. Oja, en ze is ook erevoorzitter van de technische universiteit in Wageningen die over voeding en landbouw gaat. Zij had de leiding over 13.000 studenten en postdocs die van over de hele wereld over (de toekomst van de) voeding kwamen studeren en onderzoeken en over 5.000 per definitie eigenzinnige professoren.

Ik had het voorrecht ooit een 60 minuten interview met haar te mogen doen over hoe de consument van voeding zich gedraagt. Die is in de war, en gedraagt zich tegenstrijdig. Snel uit de microgolf eten in de week en met allemaal gezonde ingrediënten zelf koken in het weekend, bijvoorbeeld.

Het is één van vele lekkere verhalen die Fresco over de geschiedenis, het heden en de toekomst van ons eten vertelt. Want verhalen hebben we nodig, vindt ze. Meer dan statistieken of dan opgeheven vingertjes.

Waarom is vlees eten voor bepaalde segmenten van onze samenleving in bepaalde periodes van hun leven onontbeerlijk? We eten te veel vlees en wat kunnen we daaraan doen? Breekt kweekvlees door? Insecten? Algen?

Tomaten en aardappelen zijn migranten in onze voeding - ze hebben een buitenlandse origine - , al denken we van niet. Zoals pasta en een Surinaamse curry dat ook zijn.

Je krijgt zin in de met duurzaam gekweekte koffiebonen gebrandde koffie die Fresco opdient. En het verhaaltje over de slang en de appel in het paradijs gaat er ook in als gesneden koek. Dat van die hamburger in de titel moet je er maar zelf op nalezen. Honderden weetjes en tientallen verrassende stellingen over eten en over voedsel verbouwen vertelt Fresco in een prachtige literaire vertelstijl. Ik begrijp nu CRISPR-Cas en ben er voorstander van. Het is geen wonder dat voedselfans in Nederland en vele tienduizenden wereldwijd - want het boek is in tientallen talen vertaald - van de kennis van Fresco hebben gesmuld.

Fresco heeft een missie, namelijk meehelpen om 9 miljard monden te voeden tegen 2050 en dat op een zo gezond mogelijke manier, met voedsel waarvan je geniet. Ze is een eind in de zeventig, maar ik zie ze nog niet direct stoppen met te werken aan de realisatie van die missie.