Een actueel boek over Ijsland in de 17de eeuw

Ijsland, 1615. De wereld verandert snel : in Ijsland is het katholicisme vervangen door het Lutheranisme, en de boeken van Copernicus en Galileo betekenen een omwenteling in de wetenschap. Tegen die achtergrond wordt Pétur als dominee aangesteld in een parochie aan de rand van de wereld. Pétur worstelt met persoonlijke problemen, die vooral te maken hebben met zijn contacten met vrouwen, maar ook de politieke richting die Ijsland uitgaat baart hem zorgen. Zo zijn er Spaanse matrozen na een schipbreuk in de streek beland, en de koning en zijn weethouders willen die Spanjaarden uit de weg laten ruimen omdat ze een bedreiging (zouden) vormen voor de bevolking. Pétur kent de waarheid die de overheid voor de bevolking achterhoudt, en dat stelt hem voor de keuze : erover praten met gevaar voor eigen leven, of zwijgen. Zijn formidale huishoudster Dorothea raadt hem aan alles op te schrijven. Gaandeweg ontdekken we ook voor wie hij deze lange brief schrijft.

Het verhaal gaat over en weer tussen heden en verleden, en zeker in het begin moet je je aandacht er bij houden met al die Ijslandse namen. Gelukkig is er een namenregister aan het einde van het boek. Maar je wordt gevangen in het verhaal en ook al voel je de dreiging van wat er gaat gebeuren, je blijft lezen. Het boek speelt zich dan wel af in 1615 maar de thema's zijn actueel : vreemdelingenhaat die leidt tot een bloedbad, de machthebbers die hun eigen waarheid aan het volk verkondigen, intolerantie voor mensen met een andere geaardheid... Waar zien we dat tegenwoordig nog ? En wat als de waarheid een bedreiging vormt voor jezelf en je beminden ?

Jon Kalman Stefansson is een begenadigd verteller. Met dit boek verlaat hij zijn gewone thema's, maar hij weet er een magistraal werk van te maken. Historisch, wat magisch realisme (de elfen), je zou het een klein epos kunnen noemen.