In het hoofd van een Napolitaanse tiener

Ik vond dit echt een heel fijn boek om te lezen. Elena Ferrante weet als geen ander een sfeer neer te zetten, en Napels is daarin bijna een hoofdpersonage op zich. Achteraf bedacht ik me wel dat ik tijdens het lezen de specifieke locaties had moeten opzoeken op de kaart; dat had me waarschijnlijk een nog scherper en mooier beeld van de stad gegeven.

We volgen het verhaal van het tienermeisje Giovanna. We leren haar kennen midden in de puberteit — de periode waarin jongens ineens op de radar verschijnen. Giovanna heeft een aantal jongens die haar interesseren, stuk voor stuk om heel verschillende redenen. Het is ook de leeftijd waarop we er misschien allemaal wel eens van droomden dat onze ouders onze echte ouders niet waren. Bij Giovanna zijn het wel degelijk haar biologische ouders, maar hun huwelijk loopt op de klippen. Ze blijkt hen lang niet zo goed te kennen als ze altijd dacht.

Plots duikt de zus van haar vader op, een tante die in een heel ander stadsdeel woont en tot dan toe compleet nieuw is in haar leven. En dan is er noch dat ene mysterieuze armbandje: van wie is het nu eigenlijk echt, en wie heeft er recht op?

Ferrante beschrijft prachtig de scherpe contrasten tussen het chiquere Napels en het rauwe, volkse stadsdeel. Deze keer reizen we zelfs mee naar Milaan, weer een heel andere wereld. Wat het verhaal ijzersterk maakt, is dat de personages geen van allen volledig goed of slecht zijn. Ieder worstelt met zijn of haar eigen issues, wat je als lezer met de nodige vragen achterlaat.

Een ontzettend leuke leestip voor wie een reisje naar Napels op de planning heeft staan, of voor wie gewoon nog eens helemaal wil onderduiken in de leefwereld en het hoofd van een pubermeisje!