De recente geschiedenis van Iran door de ogen van een familie in ballingschap

Dit boek wordt verteld door Beshad, zijn vrouw Nahid en hun drie kinderen. Het begint in 1979 tijdens de protesten tegen de sjah. Beshad is een jonge leraar, actief lid van het communistisch verzet. Daar leert hij ook zijn latere vrouw kennen. Zolang de sjah nog in Iran is, vechten de communisten en de religieuze oppositie samen, maar zodra de sjah vertrokken is en Khomeini terugkeert, worden de communisten buiten de wet gezet en vervolgd. Het tweede deel van het boek speelt zich af in Duitsland, in 1989. Daar is het gezin uiteindelijk naar toe kunnen vluchten. Hier is Nahid aan het woord. Zij voelt zich niet thuis in Duitsland, begrijpt de Duitsers niet echt net zoals zij haar niet begrijpen. In 1999, in deel drie, vertelt de oudste dochter verder, en in 2009, in het vierde deel, de zoon van het gezin. Als epiloog mag ook de jongste dochter nog afsluiten, in een niet-gedateerd hoofdstuk in vermoedelijk een verre toekomst.

De schrijfster is zelf een kind van Iraanse vluchtelingen. Zij weet dus heel goed waar ze het over heeft als ze over de immense heimwee naar Iran vertelt. Ook het onbegrip in het Westen, waar iedereen denkt dat het onder de sjah beter was, weegt zwaar door. De Iraniërs voelen zich niet gehoord in hun echte wensen. Opvallend is ook hoe die heimwee en vechtlust voor leeft in de volgende generatie die toch geboren en groot geworden is in een ander land. Maar toch blijven al deze mensen hopen dat er ooit een dag komt dat Iran een vrij land wordt.

Het is een interessant boek, zeker nu met alles wat daar in de regio gebeurt. Bovendien is het ook goed geschreven en aangenaam om te lezen. Een aanrader !