Sterk debuut, hoe ongemak je doorheen een prachtige taal kan overvallen

Elke zomer komen drie gezinnen samen op een berg in de Franse Pyreneeën. De kinderen vormen gedurende deze warme maanden een hechte groep en samen zien ze elkaar opgroeien tot jongvolwassenen. Eva, Sophie en Antonio, de drie oudste tieners, genieten van de zorgeloosheid en de vrijheid. Tijdens een van deze zomers vindt echter een noodlottige gebeurtenis tussen twee geliefden plaats waardoor hun samenzijn voorgoed zal veranderen

Ik wist niet zo goed wat mij te wachten zou staan toen ik aan Tijgerstrepen begon, had totaal geen idee waar dit zou voor staan. De synopsis geeft aan dat het over drie gezinnen gaat die samen jaarlijks hun vakantie doorbrengen in een desolaat bergdorp in de Pyreneeën waar de families, Nederlanders en Catalanen, elkaar leerden kennen. Zoals dat soms gaat is de connectie zo groot dat het een blijvend jaarlijks ritueel wordt, meer zelfs er worden huizen gekocht en gerestaureerd.

Bij de start in deel 1, dat vertelt wordt doorheen ogen van een van die kinderen die nu volwassen is, wordt duidelijk hoe hecht die zomerse vriendschappen wel waren. Maar tegelijkertijd krijg je ook een prachtige zelfreflectie van de protagonist waarbij ik de titel ‘Tijgerstrepen’ kon plaatsen. De wijze waarop dit allemaal beschreven wordt is ronduit grandioos en dwong mij tot verder lezen, niet echt wetende wat mij of Eva die vertelt zou overkomen want dat is duidelijk, het gaat over haar. Zij is enig kind en sterk bevriend met de twee jaar oudere Sophie van de andere Nederlandse familie, waar ze ze zich aan spiegelt. Je wordt vanaf de eerste pagina’s ondergedompeld in een soort fysieke en emotionele sensualiteit die slingert tussen gevoeligheid en afstandelijkheid. Naarmate Eva verder vertelt verandert de zienswijze subtiel en kom je terecht in een van die zwoele zomers op de berg met families die ondertussen hun pubers meesleuren op reis, gelukkig nog niet tegen hun zin, daarvoor zijn de vriendschappen te hecht geworden. Als een sluipend onzichtbaar gif ontwikkelt Anne Sijbrands doorheen al die zomerse zinnelijkheid een verhaallijn dat abrupt een afgrijselijk einde krijgt. Deel 1 stopt.

Dan komt Antonio aan het woord. Hij is ook een van die pubers die jaarlijks tijdens de zomer mee de berg opgaan. Tijdens die zomer waarin het verhaal van Eva abrupt stopt is Antonio het toonbeeld van een blowende, gelaten puber. Maar vergis je niet want net zoals Eva haar verhaal doet doet Antonio ook zijn verhaal. Hij heeft, niettegenstaande zijn destructieve neiging een groot doel in zijn leven en dat is kok worden. Antonio, de tweede protagonist vertelt zijn verhaal, zijn moeilijkheden die hij moet overwinnen en de stress met de daarbij gepaard gaande ontladingsmomenten als kok in opleiding in een vermaard restaurant in Spanje. Dit vergt gewoonweg alles van hem. Sijsbrand moet een diepgaande stage gehad hebben om de gang van zaken in een restaurantkeuken zo accuraat te beschrijven. De excessen na de shift van het restaurant doen ook geen goed aan zijn empathisch vermogen… Ook hier is de sensualiteit alom aanwezig maar veel harder, brutaler. Tijdens die voorbije zomer worden Eva en Antonio geliefden en komt die mooie en exploderende zinnelijkheid tussen de woorden terug tot wanneer het net zoals bij Sophie op hetzelfde moment stopt. Deel 2 stopt op hetzelfde moment als deel 1.

Dan weet je als lezer er komt terug een zomer en hoe zal die aflopen?

Deel 3 start, met een nieuwe aankomende zomer. Als lezer met de kennis die je hebt verworven in deel 1 & 3 is het maar de vraag hoe die zal aflopen. De sensualiteit is verdwenen en heeft plaats gemaakt voor een overheersend ongemak tussen de families en de jongeren tot wanneer het vat explodeert. Waar Sijsbrand zich tot nu toe op een meesterlijke wijze de karakters van Eva en Antonio verweefde in hun verhaal krijgt de gevolgschade die ontstaan is in de vorige zomer zijn plaats in de hele groep vakantiegangers. Ze graaft hier, niettegenstaande de beperkte omvang van deel 3, heel diep in familiale emoties en de groepsdynamiek na een traumatische gebeurtenis. Je begrijpt als lezer eens te meer dat niemand dit wil meemaken, ze raakt je met haar woorden heel diep in je ziel en je rechtschapenheid.

Tijgerstrepen kerfde ook strepen op mijn leeshart. Ze kerfden ontzetting en ongeloof in de wetenschap dat niemand gevrijwaard wordt van plotse beslissingen die in een roes of waan anderen stuk maken. Sterk, hoe ongemak je doorheen een prachtige taal kan overvallen.