Een thrillerdebuut vol trauma, geheimen en gevaarlijke waarheden waarin psychologe Lily Brown niet alleen haar patiënten, maar ook zichzelf dreigt te verliezen

Dit is het thrillerdebuut van Tessa Duncan, meteen het eerste deel van een nieuwe thrillerserie ‘Het Canterbury-dossier’.

Hoofdpersonage Lily Brown is voormalig psycholoog van Scotland Yard en heeft nu, na een mislukte relatie een eigen praktijk in Canterburry die ze samen met Matt Rider deelt. Hij moet het rustig aan doen want hij heeft multiple sclerose.

Haar eerste patiënten zijn onder andere Samantha Harris, die vastzit in een toxische relatie met een gewelddadige echtgenoot, en Vera Osmond, die na een traumatische jeugd lijdt aan ernstige paniekaanvallen.
Nadat Vera's behandeling succesvol afgerond lijkt te zijn, neemt ze toch weer contact op met Lily. Kort daarop wordt ze dood aangetroffen - alles wijst op zelfmoord. Lily gelooft er echter niets van en begint haar eigen onderzoek. Maar hoe dieper ze in de zaak duikt, hoe schimmiger de waarheid blijkt, en hoe groter het gevaar.

De proloog is meteen heel heftig. Daarna keren we acht maanden terug en lees je wat aan de proloog vooraf ging. Zo komen we bij Lily terecht. Zij wil heel graag twee vrouwen helpen. Samantha/Sammy wil ze zover kunnen krijgen dat ze kan breken met haar heel gewelddadige man. Met Vera Osmond wil ze uitzoeken waar haar paniekaanvallen vandaan komen. Vera is is typisch iemand die lijdt aan hertraumatisering, zijnde een vroegkinderlijk trauma dat plots door bepaalde triggers weer oplaait. Zelf vond ik die twee verhaallijnen een beetje te veel van het goede, eigenlijk een overlaad aan problemen in het hele verhaal. Thema’s als huiselijk geweld, verwaarlozing, misbruik, armoede, geweld en moord zijn dan ook legio aanwezig.

Lily als psychotherapeute komt zelf ook ietwat labiel over. Ze voelt zich eenzaam en haar kat Mick compenseert voor een deel de liefde die ze zo mist. Ze voert hele gesprekken met hem. Ze weet ook niet of ze wel of niet terug een relatie wil met haar ex-collega en minnaar. Af en toe spreekt ze af met hem om zo bepaalde zaken te kunnen achterhalen omdat ze zelf niet meer bij de politie werkt.

Niettegenstaande ik de schrijfstijl toch wat verwarrend vond en niet zo vlot om te lezen, eerder zelfs langdradig was het best een goed boek en kijk ik na dit debuut uit naar meer voldragen vervolgdeel.