Het zijn niet altijd roze wolken

In Als de dieren toont Lieselot Mariën overtuigend haar talent als schrijfster.

Stijl en vorm van het boek versterken elkaar en sleuren je steeds dieper door de poorten van de wanhoop heen.

Met een vlijmscherpe taal en cinematografische beelden voert de auteur een ware Griekse tragedie op rond het thema van een postnatale depressie.

Door het gebruik van mythes en sprookjes plaatst ze het superpersoonlijke midden in een vrouwelijk collectief bewustzijn. Het niet gezien worden komt op schrijnende wijze naar voor.

De personages geven ook de indruk “personae” te zijn, maskers, hier staande voor sociale rolverwachtingen waarmee het hoofdpersonage worstelt. Ook de dissociatie in het “ik” en “zij”-personage is naar-de-keel-grijpend herkenbaar.

Ik kan me niet voorstellen dat er lezers bestaan die door dit boek niet worden geraakt. En als dat toch zo is, dan zal het zeker niet aan de schrijfster gelegen zijn. Ik merk dat ik naar mijn doen afstandelijke taal gebruik in het beschrijven van dit boek. Het is een deel van het verbluffende effect van dit werk. Het slaat je helemaal uit je lood.

Lieselot Mariën schreef een opgemerkt debuut, dat tot de beste in Vlaanderen behoort sinds jaren. Een ware tour de force!

Het boek stond op de shortlist van de Bronzen Uil 2025 en werd genomineerd voor de Boon Literatuurprijs 2026.