Heel veel sympathie voor de schrijfster, wat minder voor haar boek
Ik heb lang getwijfeld of ik deze leestip wel zou schrijven, met andere woorden, wil ik dit boek wel tippen om te lezen?
Het debuut van Mira Aluç overtuigde alvast de professionele jury van de Bronzen Uil tot de eigen, naar ik meen zeer oprechte, verwondering van de schrijfster.
Waarom twijfelde ik om dit boek te tippen? Het was één van de twee genomineerde Bronzen Uil-debuten die ik met moeite uitlas. Hoewel Mira Aluç beslist kan schrijven, konden haar personages me slechts moeizaam meenemen. Nochtans zijn ze boeiend genoeg op zichzelf en niet alledaags genoeg om je nieuwsgierig te maken. Ook de wereld die Aluç beschrijft is weinig gekend en alleen al daarom een paradijs voor verhalenschrijvers.
Ik noteerde ook vele zinnen die op zichzelf een boek in zich dragen.
“Doorsnee is geen compliment. Je leven moet exceptioneel zijn. Op zijn minst één eigenschap vergaren die je onderscheidt van de rest. Ik zie bij anderen hun ziel door de huid schijnen en vraag me af waarom mij dat niet lukt.” – p. 10
“Ik had het bij elkaar gesprokkeld maar het betekende niks. Hoe voller het zakje raakte, hoe meer ik met de inhoud geconfronteerd werd. Het was een geheim dat groter werd en ik werd kleiner.” – p. 55
“Verzamelen was grip voor de griplozen, een traptrede boven niets. Daalde je te ver af, dan dreigde je in het duister van de chaos te vallen. De liefde van mijn oom balanceerde op die rand tussen overgave en beheersing.” – p. 56
“Bloed is een te dunne lijn voor familie; om te hechten, moet het binden met liefde, zorg en trots.” – p. 89
Al deze gedachten en meer geven een idee van wat er omgaat in het hoofdpersonage Jong die na zijn afstuderen, bij gebrek aan beter, een job start in de partijloods van zijn oom.
Maar, en dan kom ik bij de vraag “waarom wou ik dit boek eerder niet tippen”, het geheel mist body voor mij, ik blijf wat op mijn honger zitten. Ik verwachtte iets in woorden van wat Mira Aluç op de Bronzen Uil-uitreiking in Brugge probleemloos gedaan kreeg met haar “creatieve voorstelling” de Bingo met prijzen uit de partijloods. Plots zat je helemaal in de wereld van de partijloods, bij elke prijs hoorde een fragment uit het boek en plots gingen die fragmenten dan toch voor je leven.
Sprokkelaars is geen verhaal maar een soort rommelige levensles. Misschien moet je het boek op verschillende momenten in je leven nog eens herlezen. Ik houd jullie op de hoogte!
