De gelaagdheid van de mens en de natuur
Dit is een verhaal met veel verschillende thematieken en iedereen zal er iets anders uithalen. Voor mij is dit een diep filosofisch verhaal over verlangen en toebehoren. Door de meerdere perspectieven raakt het boek aan heel veel thema’s. Deze worden niet telkens diepgaand behandeld, maar geven je een aanzet om als lezer verder na te denken.
Zoals de uitgestrektheid, de wildheid van de natuur en onze plaats daarin als mens. De verbinding met onze dierlijke zelf, die we gestaag kwijtgeraakt zijn aan onze steden, samenlevingen en kantoorbanen.
Het uithoudingsvermogen van ouderschap, meer specifiek het alleenstaand moederschap. De (wat ik me voorstel) dualiteit van het ouderschap, hoe zowel ouder als kind dit ervaren. Hoe verdomd moeilijk het is om een kind op te voeden, in eender welke situatie, en hoe iedereen daar anders mee omgaat.
Het zielsdiepe verlangen om thuis te behoren. Ergens of bij iemand.
Wanhoop, trauma, vergiffenis, de eindeloze zoektocht die het leven is.
Voor mij zit er zoveel in dit verhaal en Ivey’s schrijven is verrukkelijk, zoals altijd. Een boek waarin er niet immens veel gebeurt op pagina, maar des te meer in de subtekst en jouw persoonlijke ervaring als lezer.
“Emaleen picked out the brightest star and kept her eyes on it without blinking for so long that the night air made a few tears dribble down the side of her face. But she didn’t blink or wipe them away until she was done, because this was a very important wish. She wished for Mr. Warren or Aunt Della or Uncle Syd to come and help them. Her mom knew how to do lots of things. She knew how to find blueberries and catch fish and shoot a gun, but Emaleen was worried that she didn’t know how to keep them safe.”
Synopsis
Birdie's keeping it together, of course she is. So she's a little hungover on her shifts, and has to bring her daughter to the lodge while she waits tables, but Emaleen never goes hungry. It's a tough town to be a single mother, and Birdie just needs to get by. And then Birdie meets Arthur, who is quieter than most men, but makes her want to listen; who is gentle with Emaleen, and understands Birdie's fascination with the mountains in whose shadow they live. When Arthur asks Birdie and Emaleen to leave the lodge and make a home, just the three of them, in his off-grid cabin, Birdie's answer, in a heartbeat, is yes. Out in the wilderness Birdie's days are harsher and richer than she ever imagined possible. Here she will feel truly at one with nature. Here she, and Emaleen, will learn the whole, fearful truth about Arthur.
