Een boek om te koesteren

Wat had ik De Wonderverteller van Lida Dijkstra graag de Boonprijs gegund.

Echt, zo'n boek om te koesteren.

Elfjarige Topina is een werkmeisje in de gevangenis van Genua waar Marco Polo in de cel zit. Niemand in de 13^de eeuw heeft ooit zo ver gereisd als hij: van Venetië tot aan de Chinese Zee. Al de hoge piefen van Genua – en stiekem ook Topina – willen hem over zijn avonturen horen vertellen. Maar Marco Polo is het beu om telkens weer dezelfde verhaaltjes op te dissen. Pientere Topina bedenkt dat wat is opgeschreven niet meer verteld hoeft te worden. Ze smokkelt een schrijver zijn cel binnen en de reisanekdotes krijgen al snel een kop en een staart, massa’s spanning en af en toe een plas bloed – want ja, wie houdt niet van wat sensatie?

Topina, die nog nooit buiten Genua is geweest, komt ogen tekort in magnifieke steden als Akko, Tabriz, Kubanan, Hormoz. Ze ziet zo voor zich hoe Marco Polo op een kameel door verstikkende woestijnen sjokt, of over rotsige bergen, besneeuwde toppen, oneindige steppes. Ze trilt mee wanneer moordlustige rovers, ziekmakende papavers en geniepige zandgeesten toeslaan.

Uiteindelijk komt de jonge Italiaan aan bij het hof van Koebilai Khan, kleinzoon van de alom gevreesde Dzjingis Khan. Koebilai lijkt al met al mee te vallen. Toch meer dan zijn nichtje Aigiarne. Het pesterige wicht denkt ervaren ruiter Marco Polo nog paardrijles te moeten geven. Pas als hij het rijdier met zijn benen alleen stuurt en er in draf naast kan hangen, is ze tevreden. In één moeite leert Aigiarne hem weer opstaan als hij neergaat, vechten als hij geslagen wordt.

Van de aanstekelijke verhalen uit het mysterieuze Oosten word je opgewekt en wereldwijs. En het is dubbel genieten door de kunstige, kleurige illustraties van Djenné Fila.

Met een hoofd vol kennis en een verrukt hart sla je het boek toe. Om het daarna nog vaak vol verlangen weer in te kijken.