Wat offer je op om jezelf te redden bij een mondiale catastrofe ?
Nadir is een man van Indiase afkomst, die in de vroege jaren '70 uit Oeganda als baby met zijn ouders uit Oeganda is ontsnapt aan de terreur van Idi Amin Dada. Hij groeit op in Canada, studeert in de VS en wordt een succesrijk IT-er. Omdat hij gelooft dat het slecht gaat met de wereld en het einde nabij is, wil hij een toevluchtsoord bouwen. Daarvoor trekt hij Cindy aan, een uitgekookte advocate (of zo denkt ze toch) en Jonas, een Nederlandse architect van circulaire woningen. De locatie wordt Kazachstan, want daar is de wet gemakkelijker te omzeilen. Dat is nodig voor wat later zal volgen. De bunker zou in geval van een totale wereldramp 10 jaar zelfvoorzienend moeten zijn en afgesloten van de wereld moeten kunnen overleven. Maar eerst moet er voor een jaar een proef gedaan worden. Een aantal jongere mensen die niets te verliezen hebben doet eraan mee. Ook de moeder van Nadir, Inaya, gaat mee. Maar dan komen er geruchten over een virus dat zou ontsnapt zijn uit de diepte van het permafrost, door de opwarming van de aarde, en dat mogelijk de hele wereld zou kunnen uitroeien. Dus moeten de deuren dicht...
Na "Munt", zijn vorige roman, heeft Richard Osinga weer een sterk boek afgeleverd. Hij dwingt ons om na te denken over doemberichten, fake news, moederliefde en wat je bereid bent op te offeren voor je eigen veiligheid. En hoe ver wil je gaan als je ergste nachtmerrie werkelijkheid wordt ? En is het leven dan nog de moeite als al je dierbaren er niet meer zijn ? Hij toont ook hoe mensen gemanipuleerd kunnen worden door wat ze horen en lezen, en hoe machtigen dat kunnen gebruiken.
Het verhaal wordt verteld door alle personages, behalve Nadir, de grote onbekende. Je leert hem enkel kennen uit de (gekleurde) verhalen van zijn moeder. En knipoog : het bedrijf van Nadir noemt 'Elpis', wat Oud-Grieks is voor hoop. Wat bleef er over toen de doos van Pandora openging ? Juist, hoop.
