Elke dag is een ziekte
Het mag niet verbazen dat Leonieke Baerwaldt de BNG Literatuurprijs kreeg voor dit boek. Ik heb tot hiertoe weinig boeken gelezen die zo meeslepend kunnen zijn en je tegelijkertijd op elk woord laten kauwen, alsof zelfs de lidwoorden van levensbelang zijn.
In Dagen als vreemde symptomen (en die titel is echt fenomenaal goed gekozen) volgen we een moeder, Sisyphus, die een lege rolstoel door de hel duwt, op zoek naar haar meervoudig beperkt kind. Een eenvoudige premisse, die Baerwaldt op een eenvoudige, maar prachtige manier uitwerkt. Je wordt beladen door krachtdadige en tegelijk vloeiende zinnen, het boek heeft een geweldig doordachte structuur en een spanningsopbouw om u tegen te zeggen. Dat speelt Baerwaldt allemaal klaar zonder het te dik erboven op te leggen. In weinig woorden en een op zich héél voorspelbaar verhaal weet ze het toch klaar te spelen dat je gekluisterd blijft aan de tekst.
Bij het uitlezen van het boek dacht ik: ‘laat ik nu maar opnieuw beginnen’. Ik wilde mij meteen weer onderdompelen in dit verhaal. Hoedje af voor deze auteur, ze schreef een verhaal dat me niet snel los zal laten.
Synopsis
Een vrouw doolt door de hel met een lege rolstoel. Ze probeert tevergeefs haar dochter, die meervoudig beperkt is, uit het dagcentrum op te halen. Als ze opnieuw teleurgesteld terugkeert naar haar woning knoopt haar hospita een praatje met haar aan, en begint ze zich plotseling dingen te herinneren.
