Achter een zwart hek schuilt een beklemmende wereld vol controle en wantrouwen
Au pairs en nanny's vormen wel vaker het uitgangspunt van een thriller. Een jong meisje dat in een vreemd land terechtkomt, een ogenschijnlijk perfect gezin en langzaam groeiend onbehagen: het zijn ingrediënten die al vaker hun dienst hebben bewezen. Ook deze roman kiest voor dat recept, maar voegt er een afgesloten, bijna sektarische gemeenschap aan toe.
De zeventienjarige Emmylou uit Bretagne wil haar Engels verbeteren en besluit als au pair naar Engeland te trekken. Via een vriendin komt ze terecht bij een rijk gezin in een buitenwijk van Londen. Haar taak lijkt eenvoudig: op een paar verwende kinderen passen. De werkelijkheid blijkt heel anders. Het gezin woont in een ommuurde enclave, afgesloten van de buitenwereld door een imposant zwart hek. Vijf luxueuze villa's staan er naast elkaar, bewoond door families die opvallend veel op elkaar lijken en zich strikt aan hun eigen regels houden.
Aanvankelijk zijn het slechts kleine details die Emmylou uit haar evenwicht brengen. Vreemde blikken, onverklaarbare gebeurtenissen en nachtmerries die steeds heviger worden. Langzaam groeit het besef dat ze niet zomaar in een exclusieve woonwijk is beland, maar in een verstikkende gemeenschap waar controle, manipulatie en religieuze overtuigingen gevaarlijk dicht tegen sektarisch gedrag aanschurken. De vraag verschuift al snel van wat gebeurt hier? naar hoe raak ik hier ooit nog weg?
De auteur weet die beklemming aanvankelijk overtuigend op te bouwen. De gesloten wereld achter het zwarte hek prikkelt de nieuwsgierigheid en roept voortdurend nieuwe vragen op. Helaas begint het verhaal gaandeweg te kraken onder het gewicht van zijn eigen uitgangspunt. Het wordt wel duidelijk wat de bewoners willen bereiken, maar hun manier van handelen mist iedere geloofwaardige logica. Vooral Monica en James, het gastgezin van Emmylou, nemen beslissingen die eerder ingegeven lijken door de noodzaak van het plot dan door een overtuigende psychologie. Daardoor verliest het verhaal veel van zijn geloofwaardigheid.
De korte hoofdstukken en de sobere, kordate stijl houden het leestempo hoog. De auteur verspilt geen woorden aan overbodige beschrijvingen en jaagt de lezer vlot van hoofdstuk naar hoofdstuk. Dat maakt het boek zonder twijfel toegankelijk.
Toch bleef ik uiteindelijk met een onbevredigd gevoel achter. De sfeerschepping is sterk en het uitgangspunt intrigeert, maar de uitwerking overtuigde me onvoldoende. Waar de roman mikt op psychologische spanning, botste ik te vaak op ongeloofwaardige wendingen en personages wier handelen moeilijk te rijmen valt met gezond verstand. Lezers die zich graag laten meevoeren door een mysterieuze, bijna dystopische sfeer zullen hier wellicht meer plezier aan beleven. Voor mij bleef vooral het gevoel hangen dat achter dat indrukwekkende zwarte hek uiteindelijk minder schuilgaat dan het verhaal aanvankelijk belooft.
