Een tedere en bevreemdende roman over familiegeheimen, verlangen en de pijnlijke overgang naar volwassenheid in een heel absurd kader.

In het Siciliaanse kustdorp Triscina woont de dertienjarige Nilo Vasciaveo met zijn moeder en zus. Zijn leven wordt bepaald door strenge regels, school en een beschermde, enigszins geïsoleerde leefwereld. Achter de façade van het familiebedrijf schuilt echter een geheim dat al generaties lang wordt doorgegeven. Een deur met drie sloten vormt de grens tussen het gewone bestaan en een duistere werkelijkheid waarin mythologie, familiegeschiedenis en dood met elkaar verweven zijn. Wanneer Arianna en haar dochter Saskia in Nilo's leven verschijnen, raakt zijn zorgvuldig afgeschermde wereld ontwricht. Zijn eerste verliefdheid, zijn groeiende verlangen en de confrontatie met het verborgen familiegeheim dwingen hem vroegtijdig afscheid te nemen van zijn onschuld.

Ammaniti had mij vanaf de eerste pagina vast. ‘De bewaker’ is een bevreemdende, hypnotiserende vertelling waarin verwondering geregeld omslaat in angst. De auteur creëert een absurde vertelling waarin het mythologische en het alledaagse naast elkaar bestaan. De rauwe, soms groteske werkelijkheid van volwassenen contrasteert sterk met de naïeve tederheid van de kinderblik. Liefde en wreedheid, onschuld en schuld, humor en tragiek wisselen elkaar voortdurend af. Vooral de overgang van kindertijd naar volwassenheid krijgt hierdoor een beklemmende dimensie: Nilo ontdekt niet alleen de wereld van verlangen en liefde, maar ook die van geheimen, verantwoordelijkheid en verlies.

De bijzondere verbeeldingskracht en de herkenbare, krachtige schrijfstijl maken van ‘De bewaker’ een toch wel meeslepende leeservaring. Ammaniti presenteert hier een mooie ontwikkelingsroman in een heel absurd kader met een knipogende connectie naar het godendom van de Griekse Oudheid en een scherpe blik op het desolate Italiaanse provincialisme. Tegelijkertijd raakt hij maatschappelijke thema's aan zoals maffia, patriarchale verhoudingen en toxisch machismo. De mythologische onderlaag geeft het verhaal daarbij een extra dimensie en houdt de lezer voortdurend in onzekerheid over de grens tussen het fantastische en het werkelijke.

Toch bleef ik wat op mijn leeshonger zitten. Het intrigerende uitgangspunt en het rijke aanbod aan thema's en personages vragen eigenlijk om meer ruimte. Door de beknoptheid blijven sommige ontwikkelingen oppervlakkig en krijgen bepaalde verhaallijnen onvoldoende diepgang. Het einde bevat een bijzonder idee, maar had sterker kunnen uitwerken wanneer de auteur zijn verhaal meer tijd en ademruimte had gegund.

De bewaker is uiteindelijk een tedere en bevreemdende roman over familiegeheimen, verlangen en de pijnlijke overgang naar volwassenheid in een heel absurd kader, waar ik weinig kan over schrijven want dit zou het leesplezier bederven. Ammaniti sleept de lezer moeiteloos mee in een wereld waarin het onmogelijke geloofwaardig wordt. Ondanks de beperkte uitwerking blijft vooral de kracht van zijn verbeelding overeind. Ik heb er erg van genoten. Maar ’t mocht wat meer zijn.