Een geniale geest, een gevaarlijke obsessie.

Opnieuw een boek uit de Robert Hunter-reeks, ondertussen het tiende deel. Daardoor wordt de vorige uitgave, de standalone ‘De schuilplaats’, nog meer een buitenbeentje. Om dit verhaal ten volle te begrijpen, lees je best vooraf deel zes, ‘De beste vriend’, waarin de geschiedenis van Robert Hunter en zijn voormalige universiteitskamergenoot Lucien Folter wordt verteld.

Ooit waren ze de twee slimste studenten van hun jaar. Intussen is Robert Hunter hoofd van de afdeling Moordzaken geworden en Lucien Folter de gevaarlijkste seriemoordenaar die Hunter ooit is tegengekomen. Nadat Hunter hem achter de tralies kreeg, heeft Lucien echter niet stilgezeten. Tijdens zijn drieënhalf jaar eenzame opsluiting heeft hij zijn wraak tot in de puntjes voorbereid. Nu is hij er, op een toch wel onwaarschijnlijke wijze, in geslaagd te ontsnappen. Eén persoon moet voor alles boeten: zijn vroegere kamergenoot Robert Hunter.

Lucien Folter is niet zomaar een gestoorde psychopaat. Hij moordt om een handleiding te maken. Hij documenteert zijn gruwelijke experimenten en probeert daarbij telkens een andere modus operandi uit. Toen hij drie jaar geleden werd gearresteerd, vond de recherche maar liefst drieënvijftig notitieboeken. Die aantekeningen spelen dan ook een belangrijke rol in dit verhaal, waarin Hunters verleden hem opnieuw achtervolgt en de jacht op Lucien een bijzonder persoonlijk karakter krijgt.

Deze thriller staat opnieuw bol van de wreedheden en is tegelijk een psychologisch sterk verhaal. Chris Carter laat de lezer diep doordringen in de geest van een man voor wie moorden bijna een wetenschappelijke bezigheid lijkt. De uitvoerige beschrijvingen van Luciens denkwereld en de manier waarop het lichaam van zijn slachtoffers langzaam aftakelt, zijn bij momenten bijzonder confronterend. Persoonlijk vond ik De beste vriend iets sterker, wellicht omdat de lange psychologische uitweidingen en de gedetailleerde beschrijvingen van de gruweldaden me intussen minder verrasten. Wie de vorige confrontatie met Lucien niet heeft gelezen, zal deze passages mogelijk anders ervaren.

Carter vertelt het verhaal in korte hoofdstukken, waarbij het perspectief afwisselt tussen Hunter en Lucien. Die afwisseling houdt het tempo hoog en versterkt de voortdurende dreiging. De auteur hanteert daarbij een fantastische, haast geniale vertelstijl, die je als lezer geregeld op je ongemak zet. De wreedheden zijn niet altijd gemakkelijk te verteren, maar de psychologische spanning en de nietsontziende confrontatie tussen twee uitzonderlijk intelligente geesten maken het moeilijk om het boek weg te leggen.

Ook dit tiende deel bewijst dat Chris Carter weet hoe hij zijn lezers moet meeslepen in een beklemmend kat-en-muisspel. Het verhaal laat je achter met een gevoel van onrust, maar het einde wekt tegelijk de verwachting dat Robert Hunter en Lucien Folter nog niet definitief met elkaar hebben afgerekend. Een mogelijke volgende confrontatie dient zich alvast aan.