Hoe zwart is Nietzches nihilisme?

Het is pas recent dat ik Kristien De Wolf als auteur leerde kennen. Dat komt omdat zij begon met schrijven terwijl ik in burn-out ging. Lezen is dan een moeilijk iets. Het duurde dus tot vorig jaar, toen ik Mooie Jo las, en de schrijver leerde kennen op haar Pastorale literaire boekvoorstelling. Toen al had ik een enorme bewondering voor de wijze waarop Kristien een tijdperk in woorden kan vangen.
Bij "Ava Miller en ik", haar romandebuut, heb ik opnieuw dat gevoel. Dat we streekgenoten zijn en allebei in ongeveer dezelfde tijdsperiode van dorpje naar stad fietsten, zal daar zeker aan bijdragen.
Hier zijn het echter vooral de personages van Sieglinde/Siegmund en Ava Miller die intrigeren. In de adolescentie sterk neergezet als tegenpolen en toch ook hevig complementair, elkaar steeds weer opzoekend en afstotend. Ook de beschreven dynamiek hoe jongens en later mannen daar door wervelen maar er niet in slagen deze band te doorbreken.
Wanneer beiden afgestudeerd zijn en Sieg ervoor zorgt dat Ava een huis kan kopen wat Sieg financieel mogelijk maakt, ontstaat een lange en naar mijn gevoel wat te veel uitgemolken situatie van stilstand. Wellicht bedoeld toont de auteur hier dat zowel het zich verliezen in werk en onbeduidende seksuele relaties als het zich isoleren van de buitenwereld en zichzelf opofferen voor een geliefd persoon die hierin weinig terug geeft, geen levensvervullende keuzes zijn.
Voor mij komt de theatrale keuze die Sieg op een bepaald moment maakt om deze stilstand open te breken wat ongeloofwaardig over. Kan je een welbepaalde situatie 25 jaar tolereren en er dan plots zo over uit je dak gaan? Kan je na 25 jaar status quo nog geloven dat er een andere situatie wenselijk en mogelijk is en welke was die dan?
Of ben ik niet mee met de filosofische keuzes van Sieg en moet ik mijn Nietzsche opnieuw lezen? Dat zou zomaar heel goed kunnen?
De opgebouwde spanning verviel in elk geval voor mij wat in het Nietzsche en dat is jammer want "Ava Miller en ik" blijft zelfs zonder dat bevredigende einde een boek dat je nooit meer vergeet.