Een prachtig eerbetoon de aan generaties die -voor de olievondsten in de Noordzee- moesten opboksen tegen de Elementen

De onzichtbaren geeft een inkijk in het Noorse eilandleven van de eerste helft van de 20^ste eeuw. Moeilijk om ons dit leven nu nog voor te stellen. Maar Roy Jacobsen slaagt er perfect in.

Het gezin Barrøy leeft er op een eiland bij de Lofoten. Het eiland draagt hun naam en is één bij een halve kilometer groot. Ze leven er met zijn vijven, drie generaties. Ze leven er van zee en land. Visvangst, aardappels en granen. En ze leveren, ondanks de overweldigende natuur, een voortdurend gevecht met de elementen. Zomer en winter.

Alles van waarde op een eiland komt van buitenaf, behalve de grond, maar de grond is niet de reden waarom ze hier zijn, daar zijn de eilanders zich pijnlijk van bewust.

De grootvader, wiens krachten afnemen, heeft moeite om zijn levenswijsheden verkocht te krijgen aan zijn zoon Hans die van een ander leven droomt. Een zoon die droomt van een groter eiland en grootser dingen. Na verschillende pogingen slaagt die zoon erin een kade en pakhuis op zijn eiland te bouwen. Hierdoor zou hij meer mogelijkheden krijgen, meer contact hebben met het hoofdeiland waar een school, een winkel en een dominee zijn.

Ook zijn vrouw Maria droomt. Zij droomt van een kleiner eiland, meer kinderen en ook van een ander leven. Zij spreekt hier met niemand over. Gepraat wordt er sowieso niet veel op Barrøy, wat de eenzaamheid nog groter maakt. Uiteindelijk draait het leven van Maria anders uit dan ze gehoopt had.

Ingrid merkte dat het niet meer zo triest was om afscheid te nemen van haar vader. Hooguit weemoedig. Ze zwaaiden, liepen naar huis en begonnen aan de eenzaamheid.

Hans’ zwakbegaafde zus Barbro speelt een ontroerende rol in het verhaal en laat de lezer nadenken over 'onzichtbare' maar levensbelangrijke familiebanden tussen de personages.

Maar Jacobsen volgt vooral Ingrid, de dochter van Hans en Maria, die in het begin van het verhaal nog een klein kind is. Al vlug merk je, als lezer, dat je op een eiland niet lang kind kan zijn. Het is dan ook de slimme en handige Ingrid die, ondanks vele tegenslagen, als jong meisje de zaken draaiende zal houden.

Roy Jacobsen slaagt er meesterlijk in om het ‘overleven’ op een eiland weer te geven.
Hij schreef een eerbetoon aan die generaties die -voor de olievondsten in de Noordzee- moesten opboksen tegen de elementen, de eenzaamheid en het isolement. Een gevecht dat wij ons nog moeilijk kunnen voorstellen.

Literatuur om stil van te worden!