Een atypische ode aan de liefde

In Gewone Hollandse Jongens schrijft het hoofdpersonage haar verdriet over haar overleden man weg aan diens jongere broer, Benjamin, waar ze een hevig verlangen naar voelt: het hoofdpersonage wil hem bezitten, hem bij wijze van spreke ‘alle hoeken van de kamer laten zien’. Ze vervangt hem als het ware door haar overleden man. Benjamin is veel jonger dan zij: hij biedt haar een fris, jong lichaam aan dat ze kan beroeren en bespelen. Het boek is thematisch opgebouwd rond huidhonger: sinds het overlijden van haar man weet het hoofdpersonage geen blijf met de lust die overblijft in haar lichaam. Ze mist hem, ze mist aanrakingen en dus masturbeert ze zich te pletter. Om de machteloosheid een uitweg te geven, richt ze zich dan maar op Benjamin, die geen idee heeft wat zijn schoonzus over hem denkt.

Het boek is één grote stream of consciousness, een aanval van waanzin die meerdere dagen, weken en maanden lijkt te duren, maar die verteld wordt alsof het allemaal op één korte treinrit lijkt te gebeuren. Door de chaos van het vertellen is het verstrijken van de tijd onduidelijk, wat volledig past bij het rauwe verdriet dat iemand kan voelen wanneer de partner komt te overlijden. Het boek is taboedoorbrekend, zoals ook op de flap wordt vermeld, het is een boek om van te smullen, om te erkennen omwille van het nietsontziende taalgebruik en de harde vertelstem. Daarnaast slaat het je ook murw op bepaalde momenten. In alle beschrijvingen van Benjamins lichaam en wat het hoofdpersonage daarmee zou willen doen, lijk je soms te vergeten dat het effectief gaat over een groot verdriet en een groot verlies. Het boek neemt je dan opnieuw bij je nekvel, drukt je met de neus op de feiten. Toch raakt het boek mij niet altijd op het juiste moment, sleept het mij niet helemaal mee in de dramatiek van de gebeurtenissen, althans niet op het eerste zicht. In alles wat ik lees voel ik een soort afstand die ik niet van me af lijk te kunnen schudden.

Desondanks is Gewone Hollandse Jongens een noodzakelijk boek en bevat het een verhaal dat verteld moet worden: over lust, over achterblijven, over de waarde van vrouwen op middelbare leeftijd, over woede. In plaats van een deprimerend verhaal over een weduwe, krijgen we hier een vrouwelijke energie die ons recht in het gezicht slaat. En dat op slechts 100 pagina’s. In feite is het boek een soort ode aan de liefde, maar dan op een atypische manier verteld. Ik ben er nog niet helemaal uit of ik het nu waanzinnig goed vind of gewoon interessant, maar het is anders dan wat je eerder al las en daarvoor verdient het op z’n minst al lof.