Poëtisch verdriet...
Ik moest even worstelen met de rijke, poëtische, plastische woorden en zinnen van auteur Erwin Mortier. Ze kwamen bijwijlen gemaakt-gekunsteld-geknutseld en gezocht over. De taal van Mortier is zo rijk, prozaïsch, beeldend… maar (wellicht) door mijn journalistieke achtergrond houd ik meer van strakke, eenvoudige, realistische, treffende, rakende woorden en zinnen, cf. Amélie Nothomb. Toen ik erin slaagde verder te lezen, zijn schrijfstijl te doorzien en te accepteren, was ik mee met zijn verhaal: het verleden en huidige leven van Helena, die in een WZC zowel haar huidig bestaan met de vriendelijke hulp van Rachida als haar jeugd, haar oorlogs- en liefdesleven leeft-herbeleeft, met moeder, broer en man. Bepaalde smerige oorlogstaferelen uit WOI - vooral van het dode kind en de gehavende soldaten - grepen me aan, misschien ook omdat die Groote Oorlog me bovenmatig interesseert: ik heb er zelf ook al twee non-fictie boeken over geschreven. De verschrikkingen van een oorlog, elke oorlog, laten me niet los! Gaza en Oekraïne beleven dezelfde trieste pijnlijke drama’s. De ooit uitgesproken hoop of wens, Nooit meer oorlog, klopt niet.
Synopsis
De stokoude Helena blikt terug op haar jeugd ten tijde van de Eerste Wereldoorlog. Een gruwelijke, maar voor haar ook erg belangrijke periode, waarin ze volwassen werd en haar grote liefde ontmoette. Nu vult Helena haar dagen met het neerschrijven van haar herinneringen aan die bewogen tijd in lijvige volumes, die ze echter nooit herleest.
