Het derde boek van A.K Turner over obductieassistente Cassie Raven, terug een pageturner
Cassie Raven heeft in haar dagelijkse werk in het mortuarium vele stoffelijk overschotten gezien, maar wanneer een verdronken man tegen de romp van haar woonboot botst, komt dat haar een beetje te dichtbij. Brigadier Phyllida Flyte denkt de naamloze man te herkennen en zet haar beste beentje voor om zijn identiteit te achterhalen. Omdat ze haar collega’s niet kan vertrouwen, wendt een wanhopige Flyte zich tot Cassie voor hulp. Samen zullen Cassie en Flyte fatale geheimen opdiepen – geheimen die Flyte niet kan laten rusten. In het beste geval zet ze haar carrière op het spel; in het slechtste geval moet ze het zelf met de dood bekopen.
Het derde boek van A.K Turner over obductieassistente Cassie Raven. Ik schreef over het eerste boek ‘Lichaamstaal’ dat het een prima eerste deel was en er hopelijk een reeks zou van komen. Jammer genoeg kreeg ik het tweede deel ‘Levenslang’ niet in handen en miste ik in dit verhaal toch wat achtergrond. Plots is daar de vader van Cassie in beeld, waarvan haar oma die haar opvoedde vertelde dat haar moeder en vader verongelukten toen Cassie vier jaar oud was.
Waarom is Cassie in het begin van dit verhaal zo down, minder betrokken bij de doden? In het eerste deel praatte Cassie met de doden die op de obductietafel lagen en hoorde ze soms antwoorden. Meestal korte boodschappen over wat de echte oorzaak was van hun dood. Blijkbaar is ze nu die gave kwijt. Het andere hoofdpersonage, brigadier Phyllida Flyte, werkt nu bij een ander team, maar waarom die overstap?
Je kan het boek apart lezen maar toch mis je best wel een en ander. In ‘Levenslang’ ging het over het onderzoek naar het al dan niet schuldig zijn van Cassie’s vader aan de moord op haar moeder. Dit is dus het echte verhaal van haar ouders. Hij zat jaren onschuldig in de gevangenis.
Je leest in dit deel over Cassie haar tegenstrijdige gevoelens t.o.v haar vader. Blij dat ze er nog een heeft maar voelt ook te veel druk om allemaal een gezellige familie te zijn.
Cassie werkt af en toe weer samen met brigadier Flyte en alhoewel ze elkaars tegenpolen zijn vullen ze elkaar goed aan. Cassie is gothic met een verleden van een kraker en drugs tot iemand haar stimuleerde om te studeren en Flyte is altijd correct opgemaakt en wil vooral goed gevonden worden. Ook de persoonlijke relaties van beiden komen aan bod en ook die zijn een strijd voor elk van hen.
Cassie was altijd degene die koppig doorging zonder na te denken om de gevolgen maar ook Flyte bezondigt zich hieraan in dit verhaal, ze wil kost wat kost de waarheid achterhalen. Als ze uiteindelijk dichterbij ontknoping komen wordt het eventjes behoorlijk spannend.
Je krijgt ook een inkijk in het mortuarium en de werking hiervan zonder dat de medische terminologie storend werkt, eerder zelfs verrijkend. Het verhaal wordt in korte hoofdstukken in een vlotte schrijfstijl verteld zowel vanuit het perspectief van Cassie als dat van Flyte.
