Een schrijver tussen erfenis en herinnering: de grillige zoektocht van Leo Kaplan naar liefde, identiteit en innerlijke rust

Leo Kaplan, auteur van negen succesvolle boeken, wacht intussen op de erfenis van zijn vader. Een week voor zijn negenendertigste verjaardag zal hij de miljoenen ontvangen die ‘Jood Kaplan’, handelaar in schroot en afval, bijeen wist te schrapen. Maar Leo verlangt niet naar dat geld. Hij wil schrijven, liefhebben, en vooral het bange jongetje in zichzelf tot zwijgen brengen—datzelfde jongetje dat hem zijn grote jeugdliefde én zijn inspiratie heeft ontnomen. Negentien jaar na het uiteenvallen van die allesbepalende liefde krijgt hij, tijdens een reis naar Rome, onverwacht een nieuwe kans aangereikt door het leven.

“Het was al een tijd geleden dat een roman mij nog zo ongeremd wist te vermaken. Zonder precies te kunnen aanwijzen waarom, voelde Kaplan voor mij als een merkwaardige kruisbestuiving: een Kochiaanse roman met Brusselmansiaanse absurditeiten. Hij spettert als een echte Herman Brusselmans absurd naar alle kanten heen maar het laagje klinische scherpte en psychologische gelaagdheid van Herman Koch er overheen maakt er een prachtige lezenswaardige roman van. Onder die bruisende, bijna baldadige energie schuilt tegelijk een onderliggende samenhang en diepte die het geheel optillen tot een bijzonder leesbare en intrigerende roman.

Leon de Winter hanteert een toegankelijke en soepele stijl, waarin humor, ironie en ernst naadloos in elkaar overvloeien. Centraal staat een schrijver die worstelt met liefde, identiteit en zijn eigen rol als auteur, een gegeven dat zich moeiteloos laat lezen als een half-autobiografische reflectie op het schrijverschap. Toch blijft de toon licht en speels, vol onverwachte invalshoeken die zich vaak pas gaandeweg openbaren.

Voor sommige lezers zullen de vele uitweidingen en zijpaden aanvoelen als een vorm van ontsporing, maar wie zich eraan overgeeft, merkt hoe zorgvuldig de structuur is opgebouwd. Ondanks een ritme dat nu eens versnelt en dan weer vertraagt, vloeit alles uiteindelijk verrassend harmonieus samen. Wat op het eerste gezicht grillig lijkt, blijkt bij nader inzien doordacht en coherent.

Tegelijkertijd ontvouwt zich een ontroerend liefdesverhaal. De protagonist, Leo Kaplan, is allerminst een toonbeeld van standvastigheid of integriteit, maar juist in zijn tekortkomingen schuilt de tragiek van een man die een grote liefde verloor door eigen onbegrip. Die verloren verbondenheid blijft als een zachte onderstroom door het verhaal lopen.

De fragmentarische opbouw maakt de leeservaring dubbel: voor de ene lezer zal het rijk en prikkelend zijn, voor de andere misschien te rommelig of moeilijk te volgen. Eén ding staat voor mij dan wel vast: dit is geen doorsnee roman. Existentiële thema’s als afkomst, ambitie en verloren liefde worden verweven met een licht absurdistische en vaak humoristische toon. Wie openstaat voor een minder conventionele vertelstructuur en een introspectieve benadering, zal hier veel in vinden om van te genieten.

Eigenzinnig, intelligent en blijvend interessant.