Een parel

Soms gebeurt er iets moois. Ik neem dit boek eindelijk mee op vakantie omdat een vriendin van mij blijft zeggen dat ik het móet lezen. En wat blijkt? Het verhaal speelt zich af op de krijtrotsen van Nord Pas De Calais, net over de grens, in Frankrijk, waar ik toevallig een week verblijf. Ik lees het op het strand met deze setting op de achtergrond, beter wordt het niet. Het boek is gebaseerd op een waargebeurd feit, een artikel dat in 2015 in de krant stond. Twee Franse tienermeisjes, hartsvriendinnen, sprongen daar van de kliffen. Het lichaam van Violaine wordt beneden op het strand gevonden, dat van Lilith blijft onvindbaar. Taveirne borduurt verder op dit gegeven, ze fantaseert over hoe het leven van Lilith er zou uitgezien hebben en waarom zij toch niet gesprongen is. De piste die Taveirne volgt is heftig, er ontspint zich een verhaal dat me af en toe de adem beneemt en dat zo mooi, zo gevoelig en zo hartverscheurend goed geschreven is, dat je wil dat dit boek nooit uitgelezen geraakt. Taveirne slaagt er in om talloze verrassende wendingen te nemen, waardoor je telkens weer verbluft verder leest. Maar bovenal is de taal die de schrijfster gebruikt er een van parelmoer, haar zinnen zijn poëtisch mooi. De moeder-dochterrelatie staat hier centraal en is van een pure schoonheid die me vaak deed huilen, achter de glazen van mijn zonnebril. Dit is een boek waarvan je spijt hebt dat het uit is, en dat je een ereplek in je boekenkast geeft omdat je het snel wil herlezen.