Een poëtische vertelling over de nacht en nog veel meer

Het was voor mij persoonlijk een heel herkenbare metafoor om te lezen over Mellie die jaren als verandercoach werkt en dan – schijnbaar plots, maar zo plots gaan die dingen niet natuurlijk – ervoor kiest om nachtwandelingen te gaan organiseren, de duisternis te beschermen en een reservaat voor lichtwormen op te bouwen.

Dit boek is zo liefdevol geschreven met een heel bijzonder taalregister.

De gebeurtenis die het leven van Mellie en haar medestrijders op z’n kop zet, zorgt voor heel veel rumoer: in de organisatie van de nachtwandelaars maar ook in de gemeente waar de gebeurtenis plaats vond, in de publieke opinie, ja zelfs tot op Mellie’s oude universiteit.

Alles waar Mellie zo zorgvuldig aan gebouwd heeft dreigt in brokken uiteen te vallen, niet alleen haar organisatie maar ook haar gezin, haar relatie met haar zoontje en haar man, haar vriendschappen en het meest huiveringwekkende nog, haar eigen overtuigingen.

Marjolijn van Heemstra heeft een bijzonder boek geschreven dat niet zomaar onder één genre is thuis te brengen. Als roman ontbreekt er toch wat aan de plot en aan het einde, als essay staat de blik van Mellie te centraal en teveel onder druk. Wat de mengvorm teweegbrengt is een bijna poëtische zoektocht naar de zin van het leven in een sterk veranderende wereld waarin de natuur steeds meer onder druk komt te staan.