Poëzie als een 'gedeelde schuilplek' van dakloze en dichter

Frans Budé, een dichter en beeldend kunstenaar uit Maastricht, vierde zijn tachtigste verjaardag op 28 december 2025 op bijzondere wijze. Hij schreef een dichtbundel Parkscènes waarin hij een dakloze een waardige plek geeft in en om het park van een niet nader genoemde stad – Maastricht is herkenbaar door talrijke beelden maar bij uitbreiding is elke stad mogelijk.
In 240 vijfregelige gedichten laveert de dichter als dakloze en vice versa tussen hoop en wanhoop, ellende en dromen, dag en nacht,… en komen regelmatig andere al of niet helpende of empathische stadsbewoners in beeld. Frans Budé verweeft ook thema’s uit zijn meer dan veertigjarige poëzie in deze rijke bundel zoals natuur, dieren … en noemt zijn dichtbundel zelfs een ‘stèle’ (een gedenksteen). Elk gedicht in de bundel is fijnzinnig, doordacht en bevat waardevolle relevante tekst die een genuanceerd beeld schildert van een dakloze. Als lezer krijg je soms rake klappen in het gezicht – hoe reageer je als een dakloze in de stad om hulp vraagt?
Stefan Hertmans in zijn essaybundel Verschuivingen ziet de dakloze als ‘de medemens (…) die de grens en de essentie van onze vorm van samenleven belichaamt.’
En de dichter Frans Budé laat de dakloze zelf denken in gedicht 231:

‘Hij denkt: niemand hoeft alert te zijn om anderen
een kans te geven, niemand hoeft zich zomaar
te binden aan genegenheid. Maar wel niet lukraak
gaan minachten omdat de ander er almaar niet
in slaagt zijn leven de moeite waard te maken.’