'Wat ik ten diepste ben: onderwijzer'

Je hoeft het niet met iemand (on)eens te zijn om hem een krachtige stem of een groot schrijver te vinden. Dat doet er nu even niet toe. Ik zet ook het koketteren opzij dat Fortuyn nu en dan doet in zijn autobiografie. Het is sterker dan hemzelf.

We zijn nu 20 jaar verder na zijn moord, zijn moordenaar is zelfs al weer op vrije voeten. Zolang is Fortuyn er al niet meer, maar toch nog altijd genoeg om een TV-kraker te scoren met een documentaire over hem en zijn tijd. Door die schitterende documentaire greep ik naar de autobiografie. Fortuyn is een controlefreak. Voordat iemand anders op het onzalige idee komt, schreef hij zijn biografie alvast zelf.

Die is lovend, of wat dacht je? Maar ook nog wat anders. Revelerend, intiem en vooral hij leest als een tierelier. Wat kan die man schrijven, ontdek ik nu pas. Hij deed het dan ook elke dag, lees ik nu pas.

Hoeveel uren zou een dag van Pim Fortuyn gehad hebben, denk ik, terwijl ik zijn memoir als een pageturner doorraas.

'Ik wil echter spreker èn schrijver zijn, samenkomend in wat ik ten diepste ben: onderwijzer.'

Maar het laatste woord is voor het belangrijkste - voor mij verrassend - over waar het leven van Fortuyn zich afspeelt. In eenzaamheid.