Het geweten van de wereld

Man, wat schrijft ze goed. Dat kan ik nu toevoegen aan het lijstje waar ik al langer van overtuigd was. Man, wat zingt ze goed. Man, wat heeft ze een uitstraling.

Dit is het eerste deel van de autobiografie van Sinéad O'Connor. Het tweede deel is er niet meer van gekomen. Dat eerste deel schreef ze op vrij jonge leeftijd voor een autobiografie. Op 54 jarige leeftijd. Gelukkig, maar. Gelukkig ook dat je tijdens een lockdown niet zo veel anders kan. Twee jaar later stierf ze, geknakt door haar leven.

Haar geschreven Engels is eenvoudige Engelse spreektaal, met die mooie onvertaalbare woorden en uitdrukkingen, die ze soms zelf verzint. Daarmee schrijft ze zeer zinnige dingen. Over (haar) familie, over (haar) God en religie, over (haar) fysieke en psychische kindermisbruik, over achterstelling van vrouwen en over (haar) mentale stoornis, en het stigma daarvan. Ze legt ook het verhaal uit achter die kapot gescheurde foto van Johannes Paulus de Tweede. Negen jaar nadat ze uitgefloten werd en gehoond, bleek dat ze gelijk had over het massale kindermisbruik dat de katholieke kerk oogluikend toestond.

Sinéad O'Connor werd tijdens haar leven vaker belachelijk gemaakt. Ze was een gekkin. Ook daarover heeft ze het. Relativerend. Velen dachten dat ze dat niet kon: relativeren. Na haar dood - in het overzicht van haar leven - werd haar legacy en haar talent en activisme - pas helder.