Bijzonder dagboek van veelzijdig en geëngageerd literair ‘buitenbeentje’
Souvenirs V (2024) van dichteres, vertaalster, musicus, beeldend kunstenares Lucienne Stassaert (1936-2026), is het sluitstuk van een, volgens mij, ‘magnum opus’ dat begon in 2010 en toen een bedding vond in Souvenirs : aantekeningen in de loop van de tijd (2014).
Stassaert verbindt op de eerste bladzijde van haar laatste dagboek meteen muziek en literatuur: ‘De muziek heeft me onrechstreeks naar de taal geleid, na een jarenlange inwijding’. Talrijke gedichten in haar journaal houden haar overeind – het aftakelend lichaam en de naderende dood zijn een rode draad. Ook het thema en beluisteren van klassieke muziek – Lucienne Stassaert was een gedreven pianiste voor zij koos voor de beeldende kunst en de literatuur – is opgenomen in haar poëtisch proza en biedt haar niet enkel troost maar vooral schoonheid. Ondanks de dramatische en woelige beschreven periode 2021-2022 (o.m. de lockdown wegens covid19-corona, de inval van Poetins Rusland in Oekraïne, de natuur en de klimaatverandering) en haar ongeneeslijke ziekte volgt en verslaat Stassaert de dagdagelijkse realiteit waarbij vooral haar vrijheids- en rechtvaardigheidsgevoel en haar politiek engagement intact blijven.
Dit boek raakt mij als lezer (zie geschilderd beeld in persoonlijk bezit ; er is geen bookcover opgenomen in de catalogus van Bibliotheek De Krook) omdat het een belangrijk tijdsdocument is dat ook kleine, vreugdevolle en soms pijnlijke persoonlijke herinneringen bevat: Lucienne Stassaert schrijft liefdevol over haar dochters en haar vrienden, is kritisch tegenover haar ex-man en is teder over haar geliefde kat Baron o.m. in haar laatste stukje waaruit ik een fragment opneem:
‘Van al de katten die ik heb grootgebracht, lijkt hij het meest van al op een levensgezel met menselijke trekken. Als hij in mijn arm ligt te slapen, draait hij zich keer op keer enkele keren om en kijkt hij me aan om te zien of ik nog steeds even vriendelijk ben. Ik zou hem geen dag meer kunnen missen’.
