Een beklemmende dorpsmoord vol verborgen geheimen en rauw verdriet

Welkom in Brookstead, een idyllisch Engels dorp. Maar sommige inwoners hebben veel te verbergen…

Amy Barton heeft ogenschijnlijk alles: een fijn gezin, een mooi huis en een leuke baan. Maar ze leidt een dubbelleven: ze heeft een affaire. Die beëindigt ze, niet alleen uit schuldgevoel maar ook omdat ze zich onveilig begint te voelen. Dit is de laatste keer dat ze met haar minnaar heeft afgesproken.

Niet veel later wordt Amy dood aangetroffen in haar woning. Er is sprake van een misdrijf. Voor de politie is het al snel een uitgemaakte zaak wie de dader is: de echtgenoot. Maar zodra rechercheur Maud O’Connor er vanuit Londen bij wordt gehaald en zij de plaats delict bezoekt, heeft ze sterke twijfels.

“Dit is het vierde deel met Maud O’Connor, rechercheur in Londen. Ze wordt bij een moordzaak in Brookstead, een dorp in Suffolk, gevraagd bijstand te verlenen. Deze vraag komt er enkel omdat de pers er op wijst dat er een vrouwelijke rechercheur bij moet gehaald worden als tegengewicht voor het plaatselijk ‘mannelijk’ politiekorps. Zowel hoofdcommissaris Cliff Anstey alsook de rechercheurs Tilma, en Luke hebben last van tunnelzicht, ze menen de dader te hebben en enkel nog de bewijzen te verzamelen. Maud tracht de zaak anders aan te pakken en laat alle mogelijkheden open. Zo komen er veel verdachten aan bod maar halfweg het boek ken je de echte dader, wat toch wel even raar overkomt. Gelukkig blijft het spannend omdat jij weet wat hij denkt en wat hij van plan is maar de rechercheurs uiteraard niet en heb je de neiging om bepaalde personen te waarschuwen, spannend.

Het centrale thema is het verdriet van partner Oliver bij de moord op zijn vrouw Amy maar ook dat van haar ouders en hun kinderen. Iets dat hard binnenkomt en schrijnend is om te lezen. Olivier is door zijn verdriet zo verslagen dat hij geen kracht meer heeft om verder te vechten tegen de beschuldigingen en denkt: ‘Kom me maar arresteren, dan heb ik het gehad.’ Daarbij aansluitend lees je hoe het gezin uit elkaar valt en blijft de vraag gedurig hangen of dat gezin nog kan gered worden.

De auteurs zeggen daar over in een interview: “We wilden zo realistisch mogelijk vertellen wat er met het slachtoffer en haar familie gebeurt, hoe het is om iemand te verliezen, welke impact dat heeft op een kleine dorpsgemeenschap. Maar ook hoe we over angst nadenken: het gevaar komt niet van de verwarde man in de bosjes maar van iemand die je dicht bij jou staat.“

De schrijfstijl is rustig en met veel beschrijvingen van de natuur, gebeurtenissen en plaatsen. Je wordt hierdoor op een kalme wijze ondergedompeld en meegenomen in het verhaal.

Zoals ik steeds blijf herhalen bij boeken van Nicci French: “Kruip echte jullie werktafel en schrijf er maar nog een. Ik kijk er zo naar uit.”