We hadden gezworen om niet te behagen, niet bang te zijn het spel niet mee te spelen
Als je een roman begint te lezen van iemand die je reeds helemaal betoverde met haar dichtkunst, dan heb je uiteraard een bepaalde verwachting op vlak van taalgebruik.
Dat wordt met Erosie niet alleen ingevuld maar zeg maar gerust overtroffen.
Of zoals Helle, één van de twee hoofdpersonages het benoemt als ze praat over haar overstap naar de richting Vrije Kunsten “waar ik ook kon schrijven, lezen, denken, klungelen, en de verzameling van al deze universums als werk beschouwen.”
Dat is precies wat Astrid Haerens neerzet via een lange reminiscentie door de ogen van Helle.
Helle is 37 en een internationaal succesvol kunstenaar die na het plotse verlies van een belangrijk persoon in haar leven naar een ruig eiland vertrekt om daar te kunnen rouwen en zichzelf terug te vinden.
Wat bepaalt er wie wij ontmoeten in ons leven en hoelang vriendschappen blijven bestaan? Zijn wij als mensen niet net als stenen onderhevig aan onvoorspelbare krachten die dit bepalen en die we dan maar als geluk, toeval of noodlot benoemen? Met deze vrije verwijzing naar Marguerite Yourcenar uit het werk van Roger Caillois is meteen de toon gezet voor een even poëtische als bevreemdende vergelijking tussen mensen en stenen die in deze roman wordt uitgewerkt.
Helle en Alma leren elkaar op jonge leeftijd kennen op school en worden hartsvriendinnen. Hoewel ze erg verschillend zijn van temperament en karakter blijft hun vriendschap jarenlang duren. Maar is alles wel zoals het aan de buitenzijde lijkt? Borrelt er niet van alles onder de oppervlakte? Is het oeroud water dat je kan horen bewegen in stenen, zoals Hetty aan Helle vertelt. Of is het de vuursteen die alles in zich draagt: vuur, water, geschiedenis, kosmos?
Op uitzonderlijke wijze vertelt Astrid Haerens het verhaal van de complexe relatie tussen Helle en Alma en wat de plotse en niet verklaarde breuk met Helle doet. Dat doet ze in een taal die opnieuw alle kunsten verenigt: ze fluistert, ze tekent, ze fotografeert, ze filmt, ze beeldhouwt, en dat allemaal tijdens het schrijven.
Wie houdt van complexe relaties of van ruwe natuur gaat hier van smullen.
Zowel poëtisch als literair geslaagd!
“Nog verder weg: okergele velden, een slingerende weg, organische buiglijnen deelden het zicht in vlakken op.”
“Een paar uur later staan we aan de pier. Het gifgroene wier ligt als nat gekamd haar over de keien. Even heeft het gestortregend, maar dat is opgehouden. Nu lijken de druppels in de lucht te blijven hangen als wolken, ze doen het zicht glinsteren. De hemel is ingepakt in grijs satijn. We lopen langs het water. Een druppel snot hangt aan Hetty’s neus.”
“Weet je nog hoe we het ooit hadden over ongehoorzaamheid? We hadden het elkaar beloofd, altijd ongehoorzaam te blijven aan al wie ons in een mal wilde duwen, al wie ons oplegde wie we moesten zijn. We hadden gezworen om niet te behagen, niet bang te zijn het spel niet mee te spelen. We zouden niet bang zijn alleen te komen te staan. We zouden altijd elkaar hebben.”
