Een Noorse Claire Keegan

Op de achterflap van Winterverhalen is te lezen: “Winterverhalen bestaat uit drie novellen over persoonlijke veerkracht in tijden van tegenspoed, over mensen die hun weg proberen te vinden in een wereld van armoede en onzekerheid.”

Een betere samenvatting kan ik niet bedenken.

Vorig jaar las ik ‘Stargate: een kerstvertelling’ van Rishøi, een hervertelling van ‘Het meisje met de zwavelstokjes’. Dat sprookje is an sich een zeer triest maar tegelijk hoopvol verhaal. De bitterheid van de realiteit van het meisje dat de dans aangaat met de warmte van haar dromen.

Dit gevoel komt perfect terug in ‘Winterverhalen’. De hoofdpersonages van de drie kortverhalen zijn imperfect, mensen die fouten hebben gemaakt, mensen die proberen en in dit proberen misschien niet volledig succesvol zijn. Maar mensen die wel proberen.

Mensen die compassie nodig hebben, die een bemoedigend woord nodig hebben, die een luisterend oor nodig hebben. Met andere woorden, jij en ik en wij allemaal.

Je kan niet anders dan bij het lezen meevoelen met deze mensen. Je gaat misschien niet akkoord met hun keuzes, zij weten ook dat hun keuzes niet ideaal of de beste waren, maar moeten we mensen die ondanks dit alles hun best proberen te doen veroordelen?

Om samen te vatten, dit is een boek dat perfect is om nu te lezen. Niet alleen in dit seizoen, want ik heb nu wel enkel over de personages gesproken, maar laten we het prachtige doch simpele schrijven van Rishøi zeker niet vergeten!

Het is een boek dat ons terugbrengt naar medeleven hebben voor onze medemens. Voor de mensen die anders zijn dan ons en zich misschien niet meteen in onze sociale bubbel begeven. Want medeleven en begrip hebben voor elkaar is in deze tijden belangrijker dan ooit en helaas soms ver te zoeken.