"Laat doorgaan, laat doorgaan - en zo maar voort."

David Van Reybrouck noemt dit boek “hartverscheurend mooi” - en ik geef hem uiteindelijk gelijk. Ook al had ik geen zin om het te lezen - las ik het enkel voor de leesclub - ben ik wel blij dat ik het gelezen heb, dit boek in Moleskine-formaat, zoals het schrift dat Wolf bijhad op zijn laatste tocht, waarin hij zijn laatste dagen/gedachten beschreef.

Zelf ook de jongste van vijf kinderen associeerde ik me naadloos met Wolf. Het boek kwam dan ook hard binnen - en ik ben Lara Taveirne dankbaar dat ze de moed heeft gehad om dit verhaal - vol vragen en tot over het einde - met ons te delen.
Ik was heel de tijd erg ontroerd - bevond me precies in deze onbegrepen, zwarte eenzaamheid van het jongste kind (het spreekwoordelijke vijfde wiel aan de wagen), was verslagen om het doodskaartje van Lara, om het afscheid bij zijn graf, de bloemen, de onmacht, om de tocht naar het noorden - op zoek naar antwoorden op voor altijd onaffe vragen …

Lara heeft gezongen met duizend stemmen, voor al de mensen die hierover niet kunnen zingen. Ze heeft “eruit stappen” verstaanbaar willen maken - maar hoe doe je dat? Kan je dat echt? Ze balanceert hier tegelijkertijd op het slappe koord van sentimentaliteit, censuur en twijfel.

“Zo had het kunnen zijn - zo is het geweest - waarschijnlijk. En waarom hebben we het niet kunnen voorkomen?”

Ach, zo’n boek! Dankjewel, Lara, voor je moed en je volharding.

p. 161, tekst op het rouwprentje.

=>

Laat doorgaan, laat doorgaan - en zo maar voort.

En weer opnieuw.
En weer van voren af aan.
Nee, hij wist van geen ophouden.
Daar heeft hij nooit iets van geweten.

Daardoor raakte het einde zoek.
En het begin.
En hijzelf.