Aline, de boze vrouw

De titel van dit boek liegt niet: dit tweehonderd pagina’s tellende verhaal gaat uitsluitend over Aline. Aline is een vrouw van (vermoed ik) rond de dertig jaar oud. Ze verhuist met haar partner naar een stadje aan de zee, krijgt een kind en ook een existentiële crisis. Zo zou je het kunnen omschrijven en zo staat het - in iets andere bewoordingen - ook op de achterflap. Maar ook het volgende narratief (eveneens in andere bewoordingen op de achterflap te vinden) klopt: Aline is een vrouw die gebukt gaat onder een alomtegenwoordig seksisme in de maatschappij en bij uitstek in zichzelf. Het ontluikende besef dat de wereld (en zijzelf!) haar als vrouw onrecht aandoet, maakt haar boos.

In se zou deze zin daarmee alles samen moeten vatten: ‘Aline is een moderne zedenschets over vrouwelijke woede, de beklemming van het kerngezin en de blinde vlekken van de middenklasse’. Deze verklaart waarom ik op sommige momenten het boek met afschuw wilde wegleggen: als vrouw uit de middenklasse (weliswaar zonder kerngezin) was het boek met momenten misselijkmakend herkenbaar. In Aline gebeurt niet veel. We zien alleen het leven voorbijkomen. Af en toe betrapte ik mezelf erop me af te vragen waar dit verhaal eigenlijk heen ging, wat er in godsnaam zou gebeuren en dan vroeg ik me af of ik het wel een goed boek vond. Maar bij elk omslaan van de bladzijden voelde ik weer hoe ik in de scènes gezogen werd, hoe ik vrat van wat er beschreven stond en zo was het boek toch weer in één ruk uit. Dit boek besluipt je zonder dat je het door hebt. Je beseft niet helemaal hoe zeer het je raakt, tot je plots verstilt bij een passage die godbetert over cementstof gaat en dan denk je: ja, ja, ja, het is waar, ik heb het ook meegemaakt, ik heb haar ook gezien, die vrouw die iets zegt over het welzijn van haar kind en die meteen verstomd wordt door haar man, de man die haar melodramatisch en hysterisch noemt en die haar drie seconden later op de vingers tikt omdat ze zogenaamd de rust verstoort en daarmee het welzijn van haar kind in gevaar brengt. Je zou met je ogen rollen als het niet zo verdomd pijnlijk was.

Wat moet ik over Aline zeggen? Om eerlijk te zijn weet ik het niet echt. Maar het leest als een trein en het legt zoveel pijnlijke punten bloot zonder die voor jou te willen oplossen. Het zet aan tot nadenken en is grappig tegelijk en het is misschien een boek zoals er meer geschreven zouden moeten worden.