Er zijn niet veel woorden nodig

Bult is de debuutroman van Marieke De Maré.

Een roman waarin poëzie en proza op magische wijze met elkaar vervlochten worden. Geschreven met spaarzaam gekozen woorden die meer suggereren dan er geschreven staat, zelfs de vele blanco regels en pagina’s vullen het verhaal aan, met broodnodige stiltes.

De protagonisten worden nergens bij naam genoemd, ze blijven tot op het eind de jonge vrouw, de oude vrouw en de lange slanke man. Bij het begin van het verhaal is dit normaal want we kennen hen nog niet, en zij kennen elkaar wellicht ook niet bij naam. Ze zijn eenzaten die eigenlijk (nog) geen contact zoeken met elkaar. Ze knikken elkaar enkel toe. Ze wonen in drie kleine huizen op een zachte helling, de Bult.

Het verhaal begint met deze woorden:

“Een kleine heuvel.
Aan zijn voet stond een bordje:
BULT.

Bult was graag een symmetrische, koepelvormige
verheffing in het landschap geweest.
Maar dat was hij niet.
Bult was een grillige bult.
Met één zachte helling.”

(Dit zijn dan meteen bladzijden één en twee.)

Vanaf het begin van het verhaal sluipt de dood van ieders moeder in het verhaal. Zo was de nachtvlinderhond eigenlijk de hond van de gestorven moeder van de lange slanke man en bezit hij nog veel spullen van zijn moeder, is de moeder de oude vrouw gestorven toen ze zes was en is de moeder van de jonge vrouw bij haar geboorte overleden.

Een mens is niet gemaakt om alleen te zijn, een mens is nieuwsgierig naar wie hem of haar omringt. Zo zoeken ze mondjesmaat contact met elkaar, op een heel eenvoudige manier: de oude vrouw bakt bijvoorbeeld rabarbertaarten en zet die aan de deur van haar buren, het is haar manier om toenadering te zoeken.

Wat hen zou moeten isoleren van elkaar, brengt hen net dichter bij elkaar: zo wil de jonge vrouw een haag planten op de scheidingslijn, maar daardoor moeten de jonge en de oude vrouw samen instaan voor het onderhoud en het snoeien van deze haag.

Ze zijn alle drie artistiek en creatief bezig. Hun verzamelingen en hun kunst zijn een manier om gebeurtenissen uit het verleden te verwerken. Ze worden stilaan nieuwsgierig naar elkaar en naar elkaars bezigheden.

Het verhaal kabbelt rustig verder, maar toch gebeurt een en ander, kleine dingen die soms grote gevolgen kunnen hebben. Het verhaal kent een boeiende opbouw naar het einde toe.

In deze roman is niets toeval, alles heeft een functie en het is voor de lezer een feest dat allemaal te mogen ontdekken. Het is een boek dat pure schoonheid etaleert, een boek om af en toe te herlezen.