Ingetogen en hartverscheurend tegelijk

In Rouwjournaal schrijft Jan Siebelink over de ziekte en het overlijden van zijn vrouw Gerda, met wie hij 59 jaar getrouwd was. Hij schrijft ook over hun huwelijk, de mooie en de moeilijke dagen. Het is tegelijk een ode aan de liefde en een schrijnend relaas van het gemis, het alleen achterblijven.

Het is een emotioneel verslag van een loodzware periode, waarbij dezelfde beelden en dezelfde bedenkingen telkens terugkeren, zoals het bij een rouwproces altijd gaat. Het telkens weer thuiskomen in een leeg huis, beseffen dat je geliefde nooit meer zal antwoorden, je vragen stellen bij het graf en hoe ze daar in ligt …

Maar er zijn gelukkig ook de mooie herinneringen, ook aan die laatste dagen. Hoe hij haar in de rolstoel de tuin in reed, waar ze samen nog even intens konden genieten van het zachte zonlicht van juni.

Iedere dag schreef Jan Siebelink een paar zinnen, niet in zijn werkkamer maar in de woonkamer naast Gerda haar piano, waar ook haar ziekbed stond. Van september tot december 2024 hield hij het dagboek bij, er waren dagen waarin hij slechts één zin noteerde. Dat zorgde voor een bladspiegel met veel wit, leegte die er overigens ook mocht en moest zijn.

Rouwjournaal is autobiografisch. Het zit boordevol emotie en zal bij menig lezer herkenbare gevoelens oproepen.