Een relaas over stambomen
De beste families : over stambomen, identiteit en het recht op een eigen verhaal: de ondertitel verklapt al direct dat het hier niet om een familieverhaal gaat, maar eigenlijk veel meer over genealogie.
De auteur denkt dat ze het begin van een historische roman in handen heeft, verteld door de voormoeders van haar familie, maar langzaamaan dringt het door dat een belangrijke link in de stamboom niet blijkt te kloppen en beseft ze dat die mooie familieverhalen, die al generaties lang worden doorverteld, niet altijd overeenkomen met de realiteit.
Het boek toont de zwakke kanten van genealogie: de stamboom van een familie reconstrueren geeft niet altijd het resultaat dat men gedacht had. Wie stambomen probeert te reconstrueren, ontdekt al gauw dat hij duizenden voorouders heeft en dat er zowel 'goede' als ‘slechte’ mensen bij de voorouders te ontdekken vallen. Bovendien is DNA-onderzoek goed voor recente familiebanden, maar niet voor verwantschappen van meer dan 5 generaties geleden.
Verwacht geen spannend verhaal, eigenlijk is het boek een heel vlot geschreven, boeiende eye opener. De schrijfster gebruikt een mooie taal, beeldrijk en toch niet vergezocht.
Ze heeft zich heel grondig gedocumenteerd, wat het boek doet aanleunen bij non-fictie. Ze gaat niet over één nacht ijs: ze neemt een vriend en genealoog onder de arm: Benoit. Die wijst haar op twijfelachtige resultaten zodat ze niet altijd geneigd is verder te gaan: ze vindt het niet leuk dat verhalen die al jaren door haar moeder, oma en oudere leden van de familie voor waar werden verteld, nu ineens de waarheid geweld aan doen.
Een boeiend boek.
